Controle

Vandaag zijn we voor controle geweest in het EMC. Eerst bloedprikken en toen de ct scan. Helaas was op de scan weer tumorgroei te zien. Op dezelfde plek in het kleine bekken was weer duidelijk wat aanwezig. M'n tumormarker was ook weer stijgend.
Ik moet hierbij wel aanmerken dat de ct scan en het bloedonderzoek alleen gedaan werden in kader van het experimenteel medisch onderzoek waar ik aan mee doe. De normale lijn is "wachten op klachten". Op de echo die de gynaecoloog maakte was ook nog niks te zien. Als ik dus geen scan en bloedonderzoek had ondergaan, dan waren we niks te weten te komen. Uiteraard over een paar maanden natuurlijk wel.
De oncoloog wil graag nog wachten met behandelen. Ik heb weinig tot geen klachten en opnieuw chemo brengt weer hele andere problemen mee. Bovendien geeft een behandeling meer resultaat als de tumor erg actief is.
Wij denken dat dit een goede keuze is.
De bedoeling is nu dat we bij serieuze klachten aan de bel trekken en anders over drie maanden verder kijken.
Het was eigenlijk een uitslag die we verwachtten. Logisch redeneren brengt je al snel tot dit scenario. De chemokuur werkt erg goed, maar als ik stop dan is de werking ook direct voorbij.
Ik laat het even hierbij. We moeten het weer verwerken en een plaats geven, maar ik weet dat veel mensen intens met ons meeleven; vandaar een korte blog.
Ik probeer later in de week wat uitgebreider te schrijven.

November

Ik zit heel de week al te denken dat ik nodig weer eens moet 'bloggen". Wat zal ik schrijven?
Er is eigenlijk op dit moment één ding wat m'n gedachten bezig houdt. Als ik naar de kalender kijk, zie ik eind november dichterbij komen. Het moment waarop ik weer voor controle moet. Ik heb weinig vertrouwen op een goede afloop.
Soms zou ik het liefst gewoon alle afspraken met het ziekenhuis afzeggen. Niet meer gaan, geen onderzoeken, geen scans, geen moeilijke gesprekken meer, geen................ , maar het helpt niet om je hoofd in het zand te steken.
Ik moet deze week sterk denken aan de volgende psalmregel:

Maar word' ik ooit met bange vrees belaân,
Dan zal op U mijn vast betrouwen staan.

Dit vertrouwen, dat God helpt en zorgt, is het enige wat me er door helpt.

Gelukkig is m'n dag goed gevuld met van alles en nog wat. Twee kinderen moeten deze week een boekbespreking/spreekbeurt houden. We zitten iedere avond deze week te luisteren. Johan heeft het gelukkig nu achter de rug. Hij vond het leukste van alles om een Powerpoint erbij te maken met zoveel mogelijk bewegende animaties. Misschien echt iets voor jongens?
Volgende week is Arieke aan de beurt. Vanavond had ze Johan als publiek. Hij zat vol interesse te luisteren. Vooral het filmpje erbij vond hij natuurlijk erg leuk, maar aan het eind kwam hij met minpunten. Blijkbaar dacht hij: jullie hebben de hele week "commentaar" op mijn spreekbeurt geleverd, nu ben ik aan de beurt om "commentaar" te leveren. Ach, gelijk heeft hij.
Anja

Recht

Hosea 14:10

Want de wegen van de Heer zijn recht: wie rechtvaardig is verlaat ze niet...

O ja, zijn de wegen van de HEER zo recht? Als het leven grillig is en er allerlei dingen gebeuren die je niet had verwacht en ook niet had gewild, dan vraagt een mens zich al gauw af of God soms ook grillig is: zó kwaad, zó goed, onvoorspelbaar. En kennelijk moet Hij mij nu hebben..
Als je er niet op vertrouwt dat Gods wegen recht zijn, dan kies je liever een andere route. Daarom zegt Hosea het nog eens nadrukkelijk aan het slot van zijn boek: ze zijn wel recht. Echt waar, vertrouw Hem maar. Ga er maar op wandelen, dicht bij Hem in de buurt. Praat met Hem, overleg je dagelijkse dingetjes met Hem, net alsof Hij vlak naast je loopt. Wat is een 'rechtvaardige'? Iemand die met al zijn gebreken op de weg van de HEER loopt en er op vertrouwt dat God rechtuit gaat.

(overgenomen uit het Nederlands Dagblad van 5 november 2010)

Herfst

Ik heb m'n blog aangepast aan het seizoen. Wat heeft de herfst toch prachtige kleuren .
Het ruikt buiten ook zo heerlijk naar herfst. En mooi jaargetijde!

Anja

Dankdag

Vandaag was het bij ons dankdag. Ieder jaar op de eerste woensdag in november vieren we dat. Een speciale dag in de week waarin we naar de kerk gaan en God danken voor alle zegeningen. Dankdag vieren terwijl je ziek bent. Dankbaar zijn terwijl je terugziet op tegenspoed. Daar heb je wel even wat tijd voor nodig.
Dankbaar zijn in voorspoed, dat is niet zo moeilijk. Omgekeerd vraagt om een heel andere houding.
Toch overheerst vandaag de dankbaarheid. We hebben nog zo ontzettend veel gekregen i.t.t. zoveel mensen op deze wereld, die lijden onder honger, oorlog, rampen etc.  En als we achterom kijken dan zien we zo duidelijk dat de Heere erbij was en ondersteunde. Ik moet denken aan dat bekende gedicht van de voetstappen op het strand. "Toen het moeilijk was, heeft Hij mij gedragen".

Ons leven verloopt verder met ups en downs. Er zijn dagen dat het best wel goed gaat, maar ik heb ook dagen dat ik hondsmoe ben. Niet vooruit te branden. Nu valt er in een gezin met kinderen altijd wel wat te doen, dus ik probeer me er toch maar tegen in te zetten en aan de gang te gaan.
Ik vertelde de vorige keer over één van onze kinderen die om half twaalf uit haar bed kwam om naar school te gaan. Nou, de soap is nog niet voorbij, want vanmorgen ging bij één de wekker af  en toen ze uit bed stapte kwam ze tot de ontdekking dat ze haar kleren al aanhad. Ra, ra.........hoe kan dat? Ik vind het in ieder geval erg vreemd. Ze kon zich er absoluut niks meer van herinneren.
Verder houd ik me bezig met kinderen achter de broek aanzitten om toetsen te leren, boekbesprekingen te maken, huiswerk in de gaten te houden, overhoren en last but not least goede cijfers te halen. Pfff..............daar heb ik het soms best druk mee.

Anja