Na Pasen

Het is met steeds langere tussenpozen dat ik hier iets schrijf.  Daarvoor kan ik twee redenen geven. Ten eerste zou ik echt iets te schrijven moeten hebben en dat is niet altijd het geval. Tot onze grote dankbaarheid loopt alles eigenlijk min of meer gewoon. De achterliggend jaren hebben we ondervonden dat daar niets gewoons aan is, vandaar dan dat woordje dankbaarheid, De tweede reden is dat ik er ook gewoon niet aan toekom. Een week is zo voorbij gegleden en dan ontbreekt me wel eens de fut om weer achter de computer te kruipen voor een bericht. Maar goed, nu moet het er toch maar weer eens van komen.
In mijn vorige blog kondigde ik het begin van de lijdenstijd aan en inmiddels is het al weer de Paastijd. Voor de liturgische kalender geldt a.s zondag als zondag Misericordias Domini (Latijnse beginwoorden van Psalm 89), een dag waarop in het bijzonder wordt gedacht aan Gods goedheid. Heel hoogliturgisch ben ik niet ingesteld, maar me dunkt dat het niet verkeerd is om dit te gedenken na alles wat in de lijdenstijd en met de Paasmorgen is gebeurd. Wie uit deze heilsfeiten leven mag, die zal dat begrijpen.

"Want Uw goedheid, die wij loven,

Heeft van boven

Mijn geloft' en beê gehoord;

Gij deedt mij tot d' erf'nis komen

Van de vromen,

Wien de vrees Uws naams bekoort."

Ondertussen gaat het leven hier gewoon z'n gangetje. Een paar weken terug was ik jarig. We zijn toen met het hele gezin + aanhang gezellig uit eten geweest bij een pannenkoekenrestaurant. Daarvoor hebben we in het Omniversum de film Jerusalem bekeken. Echt een aanrader. Ook wel leuk om te zien trouwens, is dat je daar min of meer "onder ons" bent, maar dat is bij deze film wel te verwachten natuurlijk. Het was jaren geleden dat we in het Omniversum waren en ik moet zeggen dat het nog altijd best indrukwekkend is.
Met de kinderen gaat het wel goed. Johan en Wouke zijn druk bezig op de PM. Arieke heeft haar cursus gewichtsconsulente inmiddels bijna afgerond. Bij mij heeft het tot nu toe niet veel zoden aan de dijk gezet, maar wie weet, komt dat nog. Per 1 september begint ze nu aan de lerarenopleiding Nederlands in Utrecht. Janneke is druk met haar HBO-V en stages. Gelukkig gaat dat prima. Zelf ben ik nog bezig met de masterscriptie en daarvan begint het einde te naderen. Gelukkig.
Tenslotte is er nog Jip. Last but not least. Althans, qua aandacht die hij opeist. Ik wil niet overdrijven, maar in huis wordt eigenlijk nergens anders over gepraat, dan over hem. "Ah, kijk hem nu eens schattig liggen." "Hé, zie eens hoe lief hij uit zijn ogen kijkt." "Pff, wat is hij toch weer terror vandaag." Enzovoorts. Het was indertijd toch wel een goed idee om hem aan te schaffen, denk ik. Zo'n beest brengt heel wat vrolijkheid en afleiding in huis. Ik heb daar een goed gevoel over, al ben ik ook wel eens geneigd om hem achter het behang te plakken.
Martin