Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Mijn vorige blogbericht heb ik voor mijn gevoel nog maar even geleden geschreven, maar het is toch al weer van 14 november. Hoogtijd voor een nieuwe.
Inmiddels is Arieke haar beugel kwijt en heeft ze nu weer een stralende glimlach met keurig rechte tanden. Ik ben natuurlijk geen tandarts, maar ik vermoed dat Johan er ook niet aan ontkomt om een beugel te moeten dragen. Ik wacht het wel af. De meiden zijn er in elk geval nu alle drie van verlost.
Van opa Diepeveen kregen wij begin december iets om met elkaar te verdelen. Na een kort overleg was de beslissing al gauw gevallen: "We leggen het geld bij elkaar en kopen een hond." Ik moest daar wel even over nadenken, want ja, dat betekent uiteraard wel wat. Maar goed, we hebben keiharde afspraken gemaakt over dingen als uitlaten en verzorgen. En toen heb ik de knoop maar doorgehakt. Vooruit dan maar. Inmiddels hebben we een labradorpup gekocht en die mag volgende week het nest uit. Zo'n labrador is een gezellige hond, ook geen blaffer en heel lief. Kortom, wie op Stellendam woont zal een van ons nog wel eens met dat beest zien lopen.
Deze dagen zijn ook druk met de voorbereidingen voor de diensten rondom Kerst en de jaarwisseling. Daarbij nog een ouderenmiddag en een andere bijeenkomst in het Spectrum. Tussendoor probeer ik elke dag een stuk van de studie te doen. Kortom, werk genoeg. Maar wel heel fijn om je gedachten zo te verzetten. En bovendien: er is niets mooiers dan met het Woord bezig te mogen zijn en dat uit te delen. Dat is een geweldig voorrecht. Niet te bevatten eigenlijk.
Een licht, zo groot, zo schoon,
Gedaald van 's
hemels troon,
Straalt volk bij
volk in d' ogen;
Terwijl 't het
blind gezicht
Van 't heidendom
verlicht,
En Isrel zal
verhogen.
