26-12......26-2

Inderdaad na twee maanden ben ik weer thuis. Met een drain, nierkatheter, anti biotica en telefonisch contact met het Radboud over de gang van zaken, maar ik ben weer heerlijk in eigen omgeving.
Ik hoop thuis verder op krachten te komen. Het blijft natuurlijk spannend of de infectie afneemt, maar op dit moment heb ik geen koorts meer. We hopen dat het de goede kant opgaat.
Terugkijkend op de achterliggende weken ben ik dankbaar voor Gods sparende Hand. Twee dagen onder narcose, vier dagen intensive care, vier operaties. Ik besef dat het ook heel anders had kunnen aflopen.
De zorgen zijn absoluut niet weg. De toekomst is onzeker, maar één ding weet ik dat God zorgt en krachten geeft. Ook al gaat onze weg anders als wij denken. In dat vertrouwen gaan we verder.
We zijn overspoeld met kaarten, attenties etc. Het is moeilijk om met woorden uit te drukken wat het voor ons heeft betekend. Het heeft ons ontroerd en verwarmd. Heel hartelijk bedankt!

Anja

Thuis

Anja was eerder deze week nog wat voorzichtig over een eventuele thuiskomst, maar inmiddels mogen we meedelen dat ik haar morgen kan ophalen. Thuis heeft ze nog heel wat zorg nodig, maar het meeste daarvan kan ik haar ook wel geven. En voor de rest komt de wijkverpleegkundige, of de huisarts.
Op een dag na heeft Anja dan twee maanden in Nijmegen gelegen. We zijn dankbaar dat ze deze behandeling heeft kunnen krijgen. De gynaecoloog zei deze week nog dat ze anders nu ook in het ziekenhuis zou hebben gelegen, omdat er in december veel tumorweefsel aanwezig was, dat ook snel groeide. Nu is Anja toch al acht weken daarvan vrij. Wat dat betreft is de operatie geslaagd.
De toekomst is donker genoeg en vragen en onzekerheid hebben we ook. Maar we mogen ook zeggen dat onze ogen naar de bergen waren, waarvan de hulp tot hiertoe ook gekomen is (Psalm 121)!
Martin

Weer een operatie, de vierde hier

Gisteren is er een nefro stoma katheter (nsk) in mijn rug geplaatst met een rechtstreekse verbinding naar mijn ene nier. Via een slang in mijn rug loopt de urine nu af uit die nier. De andere nier werkt nog gewoon. Tegelijkertijd hebben ze de stent (dubbel j) vervangen in de hoop dat het misschien toch lukt om een urineleider te laten ontstaan. Ze hopen nu dat de urine die weg van de nsk gaat kiezen, maar natuurlijk zit het lek er natuurlijk nog steeds. Maar de buikdrain zal als alles goed gaat minder moeten gaan lopen. Dat blijft dus afwachten. Ze proberen om een buikoperatie zo lang mogelijk uit te stellen en als deze oplossing goed werkt, dan kun je er maanden mee vooruit.
Het was gister nog even spannend of ik wel aan de beurt kwam. Ik moest in ieder geval nuchter blijven. Mijn behandelend gynaecoloog, die erg betrokken is, kwam aan het eind van de ochtend (met zijn o.k. kleren aan) al vertellen dat zijn programma erg vlot ging en dat ik er bij hem wel tussen kon. Nu de uroloog nog. Om twee uur belden ze al dat ik mocht komen. Ik moest wel even op de o.k. wachten op de uroloog. De anesthesist vertelde intussen dat hij eerst wiskundeleraar wilde worden, maar na drie weken stage had hij het helemaal gezien. Het was alleen maar wanorde en klieren, dus nu was hij anesthesist.
Het ging toch onder volledige narcose en het duurde al met al zo'n drie uur, dus heel eenvoudig was het niet. De gynaecoloog was er ook bij en die belde gelukkig wel naar Martin dat alles achter de rug was.
Martin is met drie kinderen de nacht overgebleven in Nijmegen en gaat vandaag de stad bekijken. Gisteren zijn ze naar het Afrikamuseum geweest. Vanavond komen ze weer op bezoek en gaan daarna weer naar huis. Toch een beetje een vakantie gevoel voor de kinderen.
Als de komende dagen naar wens verlopen. Zonder koorts én met drains die hun werk doen, dan komt huis weer in zicht. We gaan dan met drains naar huis. Martin krijgt weer les in het vervangen van drainzakken en rugpleisters voor de katheter. Het ziekenhuis houdt telefonisch contact over het verloop thuis en evt. gaan we terug. Ze willen me hier zo snel mogelijk weg hebben en daar zijn wij ook een voorstander van.
Anja

Dinsdag

Met een drain en anti-biotica blijft het goed gaan. Ik heb geen koorts meer, maar de urinelekkage is nog niet opgelost. De urologen hebben zich er vandaag over gebogen en vinden dat het te lang duurt. Ze hadden gehoopt dat het lek zich vanzelf zou dichten, maar op de scan is nog steeds lekkage te zien. Ze vinden het daarom tijd voor een ander plan.
Ze willen nu een katheter aan gaan leggen door middel van een gaatje in mijn rug. De urine wordt dan zo afgevoerd en kan niet meer in mijn buik komen. Terwijl ze dat doen, kijken ze met een camera hoe mijn urineleider eruit ziet.
Als ze de situatie in mijn buik goed in beeld hebben, kunnen ze verdere plannen ontwikkelen.
Het gaat weer op de operatiekamer gebeuren. Alleen met een lichte roes.
Ik denk dat het een goed plan is. Zoals het nu gaat, komen we er ook niet en om direct een buikoperatie te doen is ook erg heftig. Zeker omdat ze niet weten hoe ze het precies aantreffen.
De uroloog probeert me morgen in te plannen, maar helemaal zeker is het niet. Er moet plaats zijn op de o.k.
Al met al weer spannend, vind ik.
Anja

Maandag

We hebben een paar bijzondere dagen achter de rug. Het was heel fijn om weer eens als gezin bij elkaar te zijn. Alles is ook zonder problemen verlopen. Anja heeft zelfs de nacht op haar eigen bed boven doorgebracht. Dat ging bepaald niet vanzelf omdat ze haar ene been niet gebruiken kan. Maar zittend op een traptrede en door zichzelf dan telkens af te zetten met de handen naar de volgende is het toch gelukt. Het duurde wel even, maar we kregen het voor elkaar.
Zondagochtend heb ik voor het eerst sinds lange tijd weer gepreekt. Het Woord mocht open gaan en daar liggen rijke schatten in opgesloten. Als dat gebeurt kan en mag al het onze wegvallen en God in Zijn onuitsprekelijke genade overblijven.
Hartverwarmend was ook het meeleven van u allen in woord en daad de afgelopen dagen.
Zondagavond zijn we weer afgereisd naar Nijmegen. Natuurlijk kun je dan met een wat triest gevoel gaan, maar we zeiden tegen elkaar: laten we daar niet aan toe geven en het positieve bedenken.
Het was inmiddels maandag geworden toen we thuiskwamen en met meer dan 700 km extra op de teller dan zaterdagmorgen.
Martin

Weekendverlof

Ik zit op dit moment in een stoel in onze huiskamer op onze laptop. Het is heerlijk!
Vanochtend was Martin al om negen uur in Nijmegen. De verpleging heeft haar best gedaan om me zo vroeg mogelijk klaar te maken. Gewapend met een tas met medicijnen, verpakt en precies opgeschreven hoe laat en hoe veel, vertrokken we.
Rond half twaalf waren we thuis. Wat een rare gewaarwording, maar het went erg snel.
Ik merk dat ik absoluut geen conditie meer heb, ben kilo's afgevallen, heb nog aardig wat vocht in buik en longen en daarbij een drain die hindert. Lopen is al erg vermoeiend, maar thuis mobiliseer je veel makkelijker. Ik ben vandaag meer uit bed geweest als de afgelopen drie weken.
Al met al ben ik nu een dankbaar mens. Even weg uit de ziekenhuissfeer. Heerlijk in je eigen omgeving.
Anja

De andere kant

De chauffeur, kok, verpleegkundige, pastoraal medewerker en echtgenoot kookt een pot zuurkool met grove Veluwse rookworst. Zondag tomatensoep met ballen, kiprollade (ja, ja HHK) en ijs met slagroom. Verder geeft hij injecties met heparine en spoelt de drain. Enz. En zondagmorgen hoopt hij voor het eerst sinds tweede kerstdag weer voor te mogen gaan in een kerkdienst. Op Stellendam.
En hij is er samen met de kinderen ook heel blij mee.
Martin

Hoop

Ik durf het bijna niet te schrijven, maar ik mag met weekendverlof. Morgen mag ik naar huis en dan moet ik me zondagavond weer melden. Ik kan het nog niet geloven en was helemaal sprakeloos toen de dokter het voorstelde. Ze stellen alles in het werk om me een weekendje thuis te gunnen. Ze verzorgen de wond morgen zodat het verband tot zondagavond kan blijven zitten. Verder heb ik inmiddels een drain, die natuurlijk ook moet blijven zitten. De medicijnen geven ze mee. Ze proberen alles op alles te zetten om het door te laten gaan.
Ik heb al zoveel teleurstellingen meegemaakt dat ik het nu nog niet kan bevatten, maar ze hebben me stellig verzekerd dat het echt doorgaat.
Ik vind het heel fijn dat ze zich zo inzetten om dit voor elkaar te krijgen.
Met dat ik dit opschrijf kan ik het nog niet geloven. Ik moet het morgen eerst meemaken.
Het wordt natuurlijk wel heftig. Twee uur in de auto, thuis in de drukte, maar ik zie er erg naar uit. Ik heb al opgedragen aan de kok wat ik wil eten: zuurkool met worst en zondag een heerlijk soepje.
Anja

Donkere donderdag

Vanmiddag is er weer een ct-scan gemaakt. Helaas bleek er inderdaad een abces te zitten en vanavond was de koorts al weer bijna 39°C.
Vandaag is er een ziekenhuisbed bij ons gebracht. Helaas stonk de matras zo verschrikkelijk naar rook dat ik hem maar gelijk in de schuur heb gegooid. Morgen krikg ik een ander van de thuiszorg. Maar ja, die blijft dus ongebruikt. Jammer.
Martin

Helaas

Even een kort berichtje. Mijn ontstekingswaarden waren helaas weer gestegen. Vandaag onder de ct-scan doorgeweest en er zit weer (of nog steeds) een infectie. Een holte gevuld met geïnfecteerd vocht.
Waarschijnlijk ligt het eigenlijke probleem bij m'n nieren, dus ze gaan eerst in overleg met de uroloog bespreken of het weer plaatsen van een drain wel het beste is. Met het plaatsen van de drain voel ik me gelijk een stuk opknappen, maar zo gauw hij eruit is, is het probleem ook weer terug.
Al met al erg vervelend, maar het verraste me niet.
Thuiskomen is er dus niet meer bij. Ik begin inmiddels wel een beetje moedeloos te worden. Het duurt nu al zo lang.

Woensdag

Nog even een berichtje uit zonnig Nijmegen. Ik merk er binnen wel niet veel van, maar zo te zien is het heerlijk weer buiten. Bijna alle dingen zijn geregeld voor de terugkomst naar Stellendam. Alleen is het heel erg jammer dat de infectie nog niet rustig is. Mijn ontstekingswaarden in mijn bloed zijn niet stabiel. Morgen prikken ze weer bloed en naar aanleiding daarvan gaan ze beslissen.
Een nierlekkage is een kwestie van veel geduld. Ze denken over een evt. echo om te kijken hoe het er nu voor staat en of er nog steeds urine de buik inloopt, wat zorgt voor een infectie. Misschien wordt het dan weer een drain. Eén positief puntje is dat ik ook met drain naar huis kan. Alleen zal het een paar dagen later zijn.
Naar huis gaan en vervolgens in het weekend met veertig graden koorts weer naar Nijmegen te moeten vertrekken, daar zitten we ook niet op te wachten.
Het blijft dus spannend. Ik heb zelf het vermoeden dat het nog niet goed zit, want ik heb elke keer verhoging.
Vandaag zou dus een brace worden aangemeten, maar tot mijn grote frustratie kwam de bewuste persoon niet. Het is me hier nog niet overkomen dat ze iets toezegden wat niet gebeurde, maar het is knap irritant. Ik ga me morgen zeer assertief opstellen. Ze zetten er maar vaart achter.
Verder voel ik me heel redelijk. Ik heb niet veel om bij te zetten, maar dat is logisch na zoveel weken ziekenhuis. Ik zal me thuis lekker laten verwennen met heerlijk eten, dan kom ik vanzelf wel weer bij. Terwijl ik dit schrijf moet ik in mezelf lachen. Ik heb altijd een strijd gevoerd tegen de kilo's, maar nu moet ik meer gaan eten. In een ziekenhuis valt dit erg tegen, vind ik en bovendien is een infectie, narcose etc. ook niet bevorderlijk voor je eetlust.
Martin is vandaag geweest. Zondag hadden we elkaar voor het laatst gezien. Ik was blij dat ik hem vandaag weer zag. Je weet weer wat je mist. Gelukkig hebben we broers, zussen, nichtjes en ouders die de andere dagen gezellig op bezoek komen, die wonen net iets dichterbij.
We wachten morgen met spanning af, maar ik denk dat ik de uitkomst wel weet. Ik laat morgen in ieder geval iets van me horen.
Inmiddels ben ik hier op de afdeling de mevr. die elke dag zoveel kaarten krijgt. Het doet ons erg goed. Soms schrijven mensen er dingen bij en dan heb ik de neiging om terug te reageren. Dat is een beetje moeilijk nu, maar ik waardeer het bijzonder.
Anja

Het gaat de goede kant op

Weer een berichtje van mij uit Nijmegen. Ik kan het nog bijna niet geloven, maar het lijkt nu echt de goede kant op te gaan. De plastisch chirurg is tevreden over mijn been en hoopt me op de poli weer terug te zien.
De gynaecoloog is ook tevreden en ze gaan het dossier over "naar huis gaan" weer heropenen. Ik heb thuis natuurlijk wel hulpmiddelen nodig om mezelf te redden.
Woensdag krijg ik eerst nog een brace aangemeten om mee te kunnen lopen. Tot die tijd moet ik het nog met één been redden.
Ik hoop echt dat er van de week geen onverwachte dingen meer opdoen en ik geloof pas echt dat ik naar huis mag als ik in de auto zit.
Ik ben dat gedoe aan mijn lijf inmiddels ook wel zat. Mijn armen zitten vol blauwe plekken van alle prikken.
Verder heb ik niet zoveel te melden en dat lijkt me een goed teken.
Anja

Zaterdagavond

Vlak voor de zondag tik ik nog maar een berichtje. Op zaterdag gebeurt er in het ziekenhuis niet veel bijzonders en daarom kan ik daarover weinig melden. Anja's situatie is stabiel en na alles van de laatste tijd zijn we daar blij mee.
Morgen is het zondag en mag het Woord opengaan. Daarom Psalm 119 vers 84:

Mijn ziel bewaart Uw trouw getuigenis;
Dat heb ik lief, ook doe ik Uw bevelen;
Uw woord kan mij, ofschoon ik alles mis,
Door zijnen smaak, en hart en zinnen strelen;
Gij weet mijn weg, en hoe mijn wandel is;
'k Wil niets daarvan voor U, mijn God, verhelen.

Martin

Post-operatief

Vanavond ben ik weer veilig teruggekeerd op Stellendam. Oma en opa zijn weer op hun eigen stek in Ederveen. Inmiddels heb ik de verhalen van de kinderen over de laatste dagen aangehoord. Fijn dat alles zo op een goede manier door mag gaan!
Verder moet ik iets rechtzetten. Ik maakte melding van "hare hoogheid de chirurg" die vanmorgen bij Anja is geweest. Zij was erg aardig. Maar zij was dan ook niet degene die Anja heeft geopereerd. Dus bij dezen heb ik mijzelf gecorrigeerd. En mijn cynisme heb ik ook maar meteen afgeschud.
Met Anja was het vandaag niet veel bijzonders. Misselijk, duf en pijn, dat zijn de kernwoorden.
Medisch gezien gaat het wel beter. Morgen wordt het infuus, de buik- en beendrain verwijderd en kan ze misschien het bed weer eens uit.
Vanmorgen kwam ook de revalidatiearts langs. Hoe dat verder moet, is nog niet bekend. Het zou kunnen dat ze naar Rijndam gaat in Rotterdam. Misschien klinisch, misschien poliklinisch. Of fysiotherapie thuis. Afwachten nog. In elk geval stellen we ons er op in dat ze haar onderbeen niet meer goed zal komen en dat er t.z.t. hulpmiddelen moeten worden gebruikt.
En last but not least moet er ook nog chemotherapie worden gevolgd. Maar daarover is nog helemaal niets te zeggen op dit moment.
Martin

Na de operatie

Vandaag is hare hoogheid de plastische chirug bij Anja geweest, zodat we nu wat meer weten. De wondranden zijn naar elkaar toegetrokken en vastgeniet. Een transplantatie was niet nodig. De nietjes mogen er over drie weken uit e dat kan poliklinisch of bij de huisarts. De operatie heeft langer geduurd omdat ze ook naar de zenuw op zoek zijn geweest. Toen ze die eindelijk hadden gevonden, bleek deze gewoon intact te zijn en hoefde er niets gehecht te worden. Eigenlijk betekent dat slecht nieuws, want volgens de chirurg is het dan na zes weken niet waarschijnlijk meer dat het gevoel in het been nog terugkeert. Anja zal dus op hulpmiddelen aangewezen blijven.
Vandaag is de gynaecoloog ook nog langs geweest. Hij wilde de drain uit de buik weghalen. Anja was het daar niet mee eens en vreest een nieuwe uitbraak van de ontsteking. Zodoende is de drain toch blijven zitten.
Het begint er nu toch op te lijken dat een gang naar huis in zicht komt. Zondag ligt ze er zeven weken. In de Bijbel is dat het getal van de volheid, dus ja, wat zal ik daar dan nog bij zeggen?
Martin

Operatiedag

Vandaag is het dan eindelijk gebeurd: Anja's wond op haar been is gedicht. Het was geen leuke dag vandaag. We hebben tot kwart of twee bij elkaar, grotendeels stilzwijgend, zitten wachten. Toen kon Anja naar de operatiekamer worden gebracht. Ik ben meegelopen en heb haar tenslotte overgegeven in de handen van de chirurg. Ik ben daarna met de bus naar het centrum van Nijmegen geweest en heb daar rondgelopen tot vijf uur. Nijmegen is een oude stad. In het centrum waren ze bezig met nieuwbouw en daarbij waren de bouwvakkers gestuit op een stokoud stuk overblijfsel van een muur met toren. Heel interessant. Ik ben ook nog even bij het Valkhof wezen kijken.
Toen ik terugkwam in het ziekenhuis was Anja nog steeds niet terug van de operatie. Op de afdeling wisten ze op dat moment ook niet meer te vertellen en daarom ben ik toen eerst maar gaan eten.
Het duurde maar en het duurde maar voor ze terugkwam. Ik begon me al behoorlijk zorgen te maken. Als je voor een operatie waarvoor anderhalf uur is gepland vijf uur wegblijft, ontstaat vanzelf de angst dat er "iets niet goed" is. Uiteindelijk kwam ze tegen acht uur terug op de zaal. Naar wat er gedaan was, konden we enkel maar gissen. Gynaecologen zijn menselijke artsen die je meteen na een operatie bellen. Maar als je (platisch)chirurg bent, dan ben je zo ongelooflijk hoog en fantastisch goed, zo bijzonder en speciaal, uitermate verheven en hoog, dat het vanzelfsprekend is dat je een nietige en onbeduidende sterveling als Martin Diepeveen niet even gaat bellen om te zeggen wat je allemaal voor goeds hebt gedaan met de operatie. Ook doe je dat niet via het personeel van de operatiekamer. Nee, want jij als arts bent niemand verantwoordig schuldig.
Kortom, aan zijn medische competentie twijfel ik niet, maar sociaal vaardig is toch echt heel iets anders. Maar gelukkig zijn er nog evaluatieformulieren.....
Waarschijnlijk is alles goed gegaan zonder complicaties. Het lijkt er ook op dat ze geen huidtransplantatie hebben hoeven doen om de wond te sluiten. En meer kan ik er dus niet van zeggen. En zelfs dit weinige is onder voorbehoud.
Anja was bij kennis. Ze was misselijk en erg moe. Ook kreeg ze extra zuurstof. En zij was blij en dankbaar dat het goed was gegaan.
Vannacht verblijf ik nog een keer in het Radboudhotel. Ik weet nog steeds niet of ik dit nu een gevangenis- of kloostercel vind zijn, maar voor deze keer is het wel handig hier te kunnen overnachten. Morgen hoop ik weer naar Stellendam te gaan. Anja's ouders, die nu op Stellendam zijn, gaan dan weer terug naar Ederveen.
En nu zoek ik mijn bed maar eens op!
Martin

Pre-operatief

Het is de dag voor de operatie. Morgen wordt Anja om 14:30 geopereerd. Tot die tijd moet ze nuchter blijven. Het zal ongeveer anderhalf uur duren, waarbij de wond op haar been wordt dichtgemaakt. Waarschijnlijk wordt er dan ook een huidtransplantatie verricht, waarbij een reepje huid van haar bovenbeen op de wond wordt gelegd. Daarnaast willen ze ook proberen de zenuwen te vinden en de breuk daarin te hechten. Op den duur zou Anja dan weer gevoel in haar bovenbeen kunnen terugkrijgen.
Wij zien wel tegen de Ok op. Stel dat er weer complicaties treden, wat dan? Zeker voor Anja is het erg moeilijk. Onze ogen zijn geslagen naar omhoog naar de Ene, die een Hoorder is van het gebed.
Martin

De goede kant op

Vandaag waren de ontstekingswaarden in mijn bloed eindelijk drastisch gedaald. De artsen waren er erg goed over te spreken en voorlopig gaan ze verder met drain spoelen en anti-biotica toedienen. Ze hebben het idee dat die lijn positief uitpakt.
M'n infuus sneuvelde vandaag helaas en het viel niet mee om een nieuwe te prikken. Ik ben een erg moeilijke prikker. Uiteindelijk mocht de anesthesist het proberen en die kreeg het bij de tweede poging voor elkaar. Het zit alleen nu in mijn rechterpols. Bijzonder onhandig bij alles wat je doet.
Ik klamp vanaf vrijdag iedere arts aan om te vragen of ik na woensdag op deze kamer mag blijven. Officieel moet ik naar plastische chirurgie, maar ik ben bang dat ik dan op zaal komt terwijl ik nu heerlijk alleen lig. Vanmiddag kwam mijn vorige operatiearts en ik natuurlijk weer een poging wagen. Hij zei volmondig: jij blijft hier gewoon liggen.
Bij dreigende verhuizing kan ik in ieder geval hem erbij slepen.
Ik heb morgen nog één relaxed dagje en dan volgt de operatie. Het zal allicht even een dipje geven. Mijn been moet in ieder geval vijf dagen in een spalk. Het moet volledig rust hebben.
Ik hoop van harte dat alles een beetje voorspoedig verloopt.

Anja

Vrijdag

Het gaat op dit moment vrij redelijk met me. De drain voert heel wat rommel uit je lichaam weg en dat voel je vrij snel. In twee dagen is er inmiddels anderhalve liter afgevoerd. Vol met bacteriën. Ik voel me iets minder brak. De tijd zal leren hoe de infectie zich ontwikkeld.
Inmiddels zijn alle serieuze voorbereidingen voor woensdag getroffen. Alle artsen zijn inmiddels langs geweest. De plastisch chirurg gaat de wond sluiten en de neuroloog gaat proberen de zenuw te hechten. Vervolgens moet hij zelf groeien vanaf mijn knie naar mijn onderbeen. Ongeveer enkele millimeters per dag, dus reken maar uit wanneer hij bij mijn voet is, dat duurt maanden.
Het gaat weer onder algehele narcose en ik zal blij zijn als het achter de rug is. Ik heb het te vaak meegemaakt en besef dat er echt dingen niet goed kunnen gaan; dat heb ik inmiddels wel ondervonden. Aan de andere kant geeft de operatie ook een beetje hoop. Er wordt iets opgebouwd.
Ik heb helaas nog weinig trek in eten. De sonde is er wel uit. Ze hopen dat ik dan vanzelf meer ga eten. Momenteel is het veel kwark en yoghurt. De diëtiste vindt het veel te weinig en dat is ook zo, maar gisteren was ik dat aandringen van eten zo zat dat ik me een keer knap "venijnig" heb gedragen. Hoe kun je nu eten als het echt niet lukt? Zij komen dan met eetvoorstellen waar een normaal gezond mens nog moeite voor moet doen om het naar binnen te werken.
Ik besef dat de sonde natuurlijk wel weer op de loer ligt.
Vandaag vertelde ik tegen iemand dat mijn man thuis voor alles zorgt en toen realiseerde ik me dat het een geweldige zorg minder is, als je weet dat thuis alles gewoon doorgaat. Ik ben zo blij dat Martin dit doet. Het biedt de kinderen een veilig thuisfront en mij geeft het ontspanning.
Zo dat mag ook weleens gezegd worden.

Groeten uit een waaierig Nijmegen.
Ze zijn bezig met nieuwbouw, maar ik lig in oudbouw. De ramen staan af en toe te klapperen. Inderdaad tijd voor iets nieuws zo te horen.

Anja

En nog een berichtje van vandaag

Vandaag weer een nieuwe drain. Ik hoop de laatste. Het was deze keer echt geen pretje. Het deed behoorlijk zeer. Ik zal niet in details treden, maar ze steken een 25 cm lange naald je buik in met alleen huidverdoving. Brrrr........... Gelukkig loopt hij als een tierelier.
De artsen hebben vandaag goed de scan bekeken en er zit inderdaad een buikinfectie veroorzaakt door het nierprobleem. De lekkage is nog niet helemaal weg en ze hopen dat het gaatje gedicht wordt door weefselgroei, gekanaliseerd door de stent. Dat heeft tijd nodig. Als dat niet vanzelf gaat dan moeten ze operatief een leider gaan repareren en dat willen ze zo lang mogelijk uitstellen. Ze hebben al te vaak in mijn buik gerommeld, vinden ze.
Het is inmiddels een ingewikkeld verhaal aan het worden. Ik hoop dat iedereen het nog kan volgen.
Kortom, we zijn er echt nog niet.
Ik vind de artsen hier geweldig. Ze zijn erg alert, maar je beseft dat een arts ook maar een mens is. Het is moeilijk om altijd de juiste beslissing te nemen.
Gisteren zei de zaalarts: een drain plaatsen, antibiotica en ik zou bijna zeggen veel bidden. Hij mocht het van mij wel voorop stellen, want we zijn echt afhankelijk van Zijn Zegen.
Het is soms best lastig, want ik had het ook liever voorspoediger gehad en het waarom is mij ook niet duidelijk. Ik houd me eraan vast dat de Heere zich nooit vergist.
Anja

Dinsdag 1 februari aanvulling

Vandaag (woensdag) heeft de neuroloog het been doorgemeten. Hij vond dat het bovenbeen zich goed herstelde. Of dat ook zal gelden voor het onderbeen, kan hij niet zeggen op dit moment. Voorlopig wordt dat afgewacht.
Martin

Dinsdagavond 1 februari 2011

Gisteravond zijn we allemaal naar Nijmegen geweest. Arieke was jarig en dat hebben we daar gevierd. In de tas zat taart, chips, chocolade en frisdrank. De verpleging had slingers opgehangen in de kamer van Anja. Het was erg gezellig.
De reis was niet zo gemakkelijk. De heenweg was tijdens de spits en toen we aankwamen in Nijmegen was het daar spekglad door de ijzel. Op de terugweg heb ik maar heel voorzichtig gereden.
Terug op Stellendam zagen we dat bij het monument van de watersnoodramp kransen waren gelegd. Dat was 58 jaar geleden! Op Stellendam hebben mensen het altijd over: "dat was voor, of dat was na de Ramp."
Gisteren hebben ze weer een CT-scan gemaakt. Daaruit kwam gelukkig geen nieuwe narigheid voort, behalve dat de radioloog de indruk had dat in het buikvocht een ontsteking zat. Daarom krijgt Anja vandaag weer een drain (ik ben de tel kwijt) om dat weg te halen. Daarnaast krijgt ze nog steeds een infuus met antibiotica.
Volgende week woensdag krijgt ze een nieuwe operatie aan haar been. Dan wordt door een plastisch chirurg de beenwond dichtgemaakt en krijgt ze daar een huidtransplantatie. Voor die tijd meet een neuroloog nog de zenuw in haar been door om te kunnen bepalen of het zin heeft die door te trekken naar onderen. Daarmee zou Anja dan weer gevoel in haar been kunnen krijgen.
Soms denk je wel eens: Anja, kom je ooit nog wel thuis? Maar aan de andere kant is het zo dat met alle ups en downs de grote lijn toch geleidelijk aan toch stijgend is.
Martin