Bijna Kerst (vervolg)

Komende week mogen de geboorte herdenken van de Zaligmaker van zondaren. Waarom God mens werd, zo luidt de titel van een mooi en diepzinnig boekje van Anselmus van Canterbury. Daarom dus: omdat wij zondaren zijn. En geen mens kan de schuld daarvan wegnemen. Daarom moest God mens worden, opdat Hij dat doen zou.
Namens ons allen wens ik u gezegende kerstdagen toe.

Martin

Bijna Kerst

Momenteel bevinden we ons in de donkere dagen voor Kerst. Zelf zou ik er bij willen zeggen: ook de drukke dagen met Kerst. De verschillende preekbeurten, kerstvieringen, diensten met Oud- en Nieuwjaar, het houdt je allemaal behoorlijk bezig. En dan moet er in huis ook nog wel wat gebeuren. Kortom, genoeg te doen. Maar ik maak toch even tijd om eens een blogbericht te schrijven.
Alles gaat hier gewoon z'n gangetje. Met Janneke en Arieke gaat het op resp. de CHE en de Driestar goed. Het is een hele overstap naar een beroepsopleiding, maar ik heb er wel vertrouwen in dat het gaat lukken. Wouke en Johan zijn druk op de Prins Maurits en dat gaat eigenlijk ook best.
In mijn laatste bericht maakte ik melding van een nieuw onderwijsprogramma van de Universiteit Utrecht en de kans dat dit voor mij het een en ander aan extra werk zou meebrengen. Het heeft een paar maanden geduurd, maar vorige week kreeg ik eindelijk het bericht dat ik gewoon mijn oude programma kan afmaken. Daar ben ik heel blij mee, want ik zie er enorm naar uit om de studie kunnen afronden.
Jip hebben we ook nog. Hij is inmiddels bijna uitgegroeid en uiteindelijk voor een labrador niet zo heel groot. Hij is nog altijd heel speels en baldadig. Maar aan de andere kant begint hij over het algemeen ook aardig goed te luisteren. Het is voor iedereen wel een stuk gezelligheid in huis. Het grote nadeel van zo'n hond is wel dat hij flink verhaard. Ik dacht indertijd dat dit bij een hond met vrije korte en rechte haren wel zou loslopen, maar niets is minder waar. Maandag zijn Wouke en ik even met hem naar het Haringvliet geweest. Hij vindt dat het einde.

Martin

Z'n gangetje.

Mijn vorige bericht dateert van eind augustus. We zijn inmiddels alweer een maand verder. De scholen zijn begonnen en iedereen heeft zijn of haar draai weer gevonden. Janneke en Arieke zijn doordeweeks nogal eens in Ederveen bij oma. Dat is voor hen handiger in verband met de reis naar school. Wanneer ze om ongeveer half negen moeten beginnen, moeten ze hier vandaan zo ontzettend vroeg met de bus mee dat het niet leuk meer is. En voor oma is het natuurlijk ook gezellig.
Janneke volgt tegenwoordig de opleiding tot verpleegkundige (HBO-V), die haar tot nu toe stukken beter bevalt de opleiding in Leiden.
Arieke zit op de Pabo De Driestar in Gouda. Ook zij heeft het er enorm naar haar zin. Ik vind het wel mooi dat ze wat dat betreft in de voetsporen van Anja treedt, die haar tijd op de Pabo ook geweldig vond.
Johan en Wouke zijn druk op de Prins Maurits met de Havo. Wouke in de vierde en Johan in klas twee.
Zelf ben ik na de vakantie uiteraard ook weer met de studie aan de gang gegaan. Sinds 1 september is er aan de universiteit echter een nieuw onderwijsprogramma van kracht. Wat dat precies voor mij gaat betekenen is momenteel nog afwachten, maar het zou kunnen betekenen dat ik helaas te maken krijg met aanvullende eisen.
Verder gaat alles z'n gewone gangetje en dat is eigenlijk ook het beste. Vorige week werd mijn vader 86 jaar oud en toen zijn we met de hele familie Grieks wezen eten. Dat was heel fijn.
Eigenlijk zijn we er in gezegend dat alle dingen best redelijk goed mogen lopen. Toen Anja ziek was zeiden we wel eens tegen elkaar dat de Heere het voor haar goed zou maken, maar zou Hij het dan ook niet voor de achterblijvers doen! Ondanks het verdriet en het gemis is dat toch iets om verwonderd over te zijn. Dat mag best wel eens gezegd worden!
Martin

Vakantie Frankrijk

We zijn zaterdag weer thuis gekomen van twee weken in Frankrijk. De eerste week verbleven we in de midden-Frankrijk in de buurt van Bourges. Een landelijk gebied met veel natuurschoon. Ook zijn er heel veel oude dorpjes te vinden, vaak met een cité medievale. Heel mooi.
Daarna zijn we verkast naar de Haute Ardèche. Gelukkig is het hier niet zo toeristisch als het gebied rondom de Pont d'Arc. Het is een adembenemend mooi bergachtig gebied, maar met oneindig veel kronkelweggetjes. In Pranles hebben we het geboortehuis bezocht van Marie Durand, die 38 jaar gevangen heeft gezeten in Aigues Mortes omwille van haar geloof. Tegenwoordig is dit huis een museum. http://lebouschetdepranles.free.fr/
De terugreis op 'zwarte zaterdag' viel erg mee. Richting het zuiden stonden lange rijen auto's, maar de andere kant op was er weinig aan de hand. Alleen in Lyon stonden we een half uur in de file.
Al met al kijken we met dankbaarheid terug op onze vakantie. 
Martin

Bijna vakantie

Het is bijna vakantie. Arieke en Wouke werken deze week nog op de Prins Maurits bij de boekeninname. Vrijdag is er ook nog de jaarsluiting en dan is het weer gebeurd voor het cursusjaar 2012-2013. Wat gaat het toch snel. Gelukkig zijn Wouke en Johan allebei bevorderd tot het volgende leerjaar. Ik ben er blij mee.

Of we dit jaar op vakantie gaan is nog de vraag. Eigenlijk heb ik er de tijd niet voor i.v.m. een poging om de komende maanden af te studeren. Aan de andere kant is het voor de kinderen wel erg sneu om zeven weken lang hier te blijven en de tijd te moeten doden met computeren e.d. Misschien dat ik daarom toch nog probeer om ergens iets te pakken te krijgen. In elk geval gaan we niet met de tent, want dat is me deze keer te veel rompslomp. Bovendien zou ik bij een huisje een laptop mee kunnen nemen om daar te werken. Ik moet er nog eens over nadenken.

Met Jip heb ik het de laatste dagen ook even gehad. Van zondag op maandag werd ik halverwege de nacht wakker omdat ik dacht dat ik een blaf had gehoord. Even geluisterd, maar nee, niets, zeker gedroomd. 's Morgens om vijf uur weer een blaf. Dus toch. Hij blaft normaal gesproken maar een heel enkele keer; dus er moet iets zijn. Ik ben naar beneden gegaan en een enorme stank kwam me tegemoet. Ik zal u de details besparen, maar ik heb Johan uit zijn bed gehaald en terwijl hij met Jip ging lopen heb ik zijn bench schoongemaakt. Daarna zijn we om 6 uur naar het Haringvliet gegaan om hem te wassen. Jip vond het natuurlijk geweldig in het water, maar ik was er niet blij mee. De rest van de dag heeft hij in elk geval geen eten meer gekregen om zijn ingewanden tot rust te laten komen.

Martin

Morgen een jaar geleden

De tijd vliegt. Morgen wordt het al weer een jaar dat Anja is overleden. Er gaat geen dag voorbij of je denkt aan haar. Dat hebben wij allemaal.
Aan de andere kant mogen we hoop voor haar hebben. Dat troost meer dan ik kan uitspreken.
En verder?
Ik denk aan Psalm 10. "Gij aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw hand geve; op U verlaat zich de arme, Gij zijt geweest een Helper van den wees." In de Psalm wordt dat gezegd met het oog op de concrete situatie van arme mensen die wreed worden onderdrukt. Maar anderzijds, zou het ook niet altijd waar zijn?
Martin

Uitslagen

Goed nieuws en slecht nieuws. Ik begin met het slechte. Janneke heeft helaas niet het felbegeerde roze papier (tgenwoordig natuurlijk een pasje kunnen behalen. Arieke heeft voor de Pabo de rekentoets nog niet gehaald, maar de taaltoets wel. Die rekentoets komt nog wel. En tenslotte (inmiddels was ik al bij het positieve nieuws aangeland) mogen we met dankbaarheid aan de Heere zeggen dat ze is geslaagd voor het Havo. De laatste dagen waren wel spannend. Niet dat we bang waren dat ze gezakt zou zijn, maar door het vervelende gedoe op de Ibn Ghaldoun-school was er een risico dat alle examens ongeldig zouden worden verklaard.

En en foto hoort er natuurlijk wel bij dan:

Lente

Eindelijk is het dan toch mooi weer geworden. Niet dat ik veel buiten zit, want ik ben druk genoeg met al mijn dagelijkse werkzaamheden, maar na al die kou en regen is dit weer toch weldadig. Janneke en Arieke hebben vanmiddag wel in de zon gezeten, in de hoop bruin te worden. De zon is er sterk genoeg voor.
Arieke heeft inmiddels haar examens voor de Havo afgerond en moet nu wachten op de uitslag. Ze heeft inmiddels bedacht dat ze waarschijnlijk toch naar de Pabo wil en daarom is ze heel druk bezig om te oefenen voor de taal- en rekentoets, die ze daarvoor volgende week krijgt. Ik ben benieuwd of ze die in een keer haalt. Het is best pittige stof.
Janneke moet morgen rijexamen doen; dat is dus weer spannend. Het zou om verschillende redenen wel prettig zijn als ze het haalde.
De andere twee kids jongeren zijn bezig met de laatste loodjes van het schooljaar en dat mag tot mijn grote blijdschap best aardig gaan.

Er waren nog mensen die naar het nieuwe adres van mijn vader vroegen:

dhr. J. Diepeveen

Woonzorgcentrum de Engelenburgh Kamer 310

Kerkewijk 77

Veenendaal 3901ED

En nu ik toch bezig ben: door een fout is ons telefoonnummer niet meer in de telefoongids opgenomen. Dat is echter niet geheim: 0187-490979.
Martin

Pinksteren 2013

We kijken terug op een paar goede Pinksterdagen. Heel belangrijk daarvoor is dat o.a. onze Janneke zondagavond in het midden van de gemeente en voor Gods aangezicht belijdenis des geloofs mocht afleggen.  Als ouder kun je er intens blij mee zijn, als je kinderen dat mogen doen. Het was een heel fijne dienst in een bomvolle kerk. Heerlijk is het om te zien hoe allerlei mensen meeleven met de belijdeniscatechisanten. Uit de gemeente, ook vele van daarbuiten. Ook van Janneke's (en onze) familie- en kennissenkring waren er velen gekomen. Voor de meesten was het een heel eind rijden, maar tot onze blijdschap hadden degenen die konden komen dat er graag voor over.
De preek ging over de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord. Heel die wapenrusting is nodig en het is de bede voor de nieuwe lidmaten dat ze die mogen dragen en eenmaal bij de triumferende kerk mogen behoren.
Ik denk aan 2 Timotheus 4 vers 8: "Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben."
En natuurlijk is het ook mijn verlangen dat de andere drie eenmaal ook hun ja-woord mogen geven aan hun Heiland.
Op een dag als deze mis je Anja natuurlijk enorm. En dat geldt uiteraard ook voor haar vader. Daar komt bij dat er nog steeds zorgen zijn in de familiekring in het gezin van Anja's broer. Moeilijk.

Janneke is trouwens eind april gestopt met haar studie psychologie in Leiden. Voortdurend haalde ze haar tentamens net wel of net niet. Voor ons gevoel kende ze het wel, maar lukt de manier van tentamineren met meerkeuzevragen niet goed. Bij het maken van open vragen of papers was er geen probleem, vandaar. Eerlijk gezegd vind ik deze manier van overhoren bij een dergelijk vak ongeschikt, maar ja, ik trek in Leiden nu eenmaal niet aan de touwtjes. In elk geval hebben we er over nagedacht wat te doen en we kwamen tot de conclusie dat ze het dit jaar waarschijnlijk wel zou redden, maar de kans dat het volgend jaar toch niet zou lukken best reëel was. Vandaar dat ze de knoop heeft doorgehakt en per 1 mei zich heeft laten uitschrijven.
Nu is ze bezig om zich te bezinnen op wat ze dan volgend jaar gaat doen. Dat is nog even afwachten. Tot aan september heeft ze in elk geval niets te doen en daarom probeert ze voor de komende maanden nog wel een baantje te vinden. Het is spijtig, maar het is niet anders.

Mijn vader is inmiddels naar zijn definitieve kamer in de Engelenburgh gegaan. Zijn oude huisje hebben we nog niet helemaal klaar, maar het schiet wel op. Het heeft me al met al wel behoorlijk wat tijd gekost. Maar goed, het is voor hem wel fijn dat hij nu goed verzorgd is. Gisteren is hij ook bij de belijdenisdienst geweest. Het was fijn dat dat kon, want gezien zijn hele gezondheidssituatie is het toch wel een hele opgave voor hem.

Martin

Drukke bezigheden

Vorige week kreeg mijn vader te horen dat er voor hem een kamer vrij was in de Engelenburgh. Het is een mooie grote kamer aan de voorkant van het gebouw op de derde etage. Hij kijkt daarvandaan op de Kerkewijk, een drukke weg die dwars door Veenendaal heen loopt. Er is dus altijd wat te zien. We zijn er blij mee, want terug naar zijn eigen huisje is geen optie.
Maar ja, nu moet hij voor a.s. zaterdag verhuizen en dat betekent dat we plotseling veel werk moeten verzetten. Ik ben naar Ederveen gegaan om te helpen met alles. Oma Bouwheer is momenteel op Stellendam om voor de kinderen te zorgen. Die waren dubbel blij: ten eerste dat oma kwam en ten tweede dat ik er niet was. Hopelijk is dat een grap, want anders zwaait er wat!
Vandaag heb ik een laminaatvloer gelegd. Dat is geen lolletje: alles doet me zeer en ik ben zo stijf als een plank. Maar goed, het is inmiddels op een oor na gevild. Morgen gaan we met frisse moed weer verder.
Martin

Tempus fugit (de tijd vliegt)

Wat vliegt de tijd. Ik dacht bij mezelf: ik zal eens een nieuw blogbericht schrijven. Wat bleek? Het vorige bericht was van 6 maart. Janneke had toen net haar rijexamen afgelegd en was helaas gezakt. Inmiddels is ze al bijna weer toe aan een herkansing. Arieke is druk met het maken van de laatste PTA's voordat het centraal schriftelijk examen begint. Gelukkig staat ze er goed voor en mogen we dat wel met vertrouwen tegemoet zien. Normaal gesproken zou ze dat moeten gaan halen. Met Wouke en Johan gaat het op school ook best goed. Er komt wel eens een dikke onvoldoende langs, maar die zijn gelukkig in de minderheid.
Zelf ben ik best druk. Rondom de Pasen zijn er extra preken om voor te bereiden. Daarnaast het huishouden, ouderbezoeken van school, de catechisaties op Stellendam (inmiddels is het seizoen afgesloten) en nog veel meer kleinere en grotere dingen. Mijn week vliegt echt voorbij. Bovendien ben ik bezig met het afronden van de studie. Gelukkig mag ik daarmee best vooruitgaan, al blijft het toch wel een hele klus. Ik zie er wel naar uit om de boel af te hebben.
Met onze Jip gaat het ook goed. Hij groeit als kool en begint in de hondenpuberteit te komen. Maar we hebben hem desondanks nog redelijk goed onder controle. Het is best gezellig zo'n beest in huis, maar soms ook wel intensief, want je moet hem goed in de gaten houden om te voorkomen dat hij dingen kapot bijt. Er staat een bench in de kamer en daar brengt hij aardig wat uren per dag in door, zodat ik niet constant bij hem hoef te blijven. De kinderen zijn helemaal dol op hem. Deze week was hij gestoken door een hommel en daarvan was hij helemaal van slag. Hij lustte zelfs geen hondensnoepje meer en dat terwijl hij normaal gesproken een enorme gulzigaard is.
Mijn vader verblijft nog altijd in de Engelenburgh te Veenendaal. Het is de bedoeling dat hij er definitief gaat wonen. Het is dus wachten tot er een kamer beschikbaar komt. Hij heeft wel wat restverschijnselen van het herseninfarct, maar gezien zijn leeftijd is hij er nog vrij redelijk aan toe. Verder heeft hij het daar ook wel naar zijn zin en dat is dan ook voor ons wel zo prettig.
Komende week is het alweer een jaar geleden dat Anja naar Calando ging. Het was de zwaarste gang die we ooit gemaakt hebben. En toch is het voor haar en ons wel de beste oplossing geweest. Je denkt er in deze dagen natuurlijk heel veel aan terug. We hebben de Paasdagen achter de rug. We gedenken de opstanding van de Heere Jezus Christus uit de dood. Met de Pasen heb ik ook Psalm 118 weer eens in de kerk laten zingen. Indertijd zongen we die ook op het graf en sinds die tijd kon ik eigenlijk hem niet meer opgeven in een kerkdienst: veel te emotioneel. Maar de afgelopen dagen heb ik het toch maar weer gedaan. En het is toch een troost te mogen weten hoe zij is gestorven. Het is net zoals ds. Oorschot indertijd zei: eens zal ze mogen opstaan tot het eeuwige leven. En dat is toch een troost in het gemis.
Martin

Burgerinitiatief Een van ons

Dit bericht heeft niets te maken met het doel van onze blog, maar ik vind het wel de moeite waard om hier te plaatsen.

Via familie kreeg ik namelijk een mailtje met daarbij het verzoek om dit burgerinitiatief te steunen. Het wil opkomen voor de beschermwaardigheid van menselijke embryo's. Persoonlijk vind ik dit een goed initatief en daarom plaats ik een link naar de website:  Klik hier: Burgerinitiatief Een van ons (One of us)

Examens e.d.

Mijn laatste bericht is alweer bijna vier weken geleden geplaatst. Hoogste tijd voor een nieuw. Deze week staat in het kader van rij-examens. Janneke moest maandag het praktische examen doen (theorie heeft ze al eerder behaald). Helaas is het niet gelukt. We hopen op de volgende keer voor meer succes.
Vanmorgen moest Arieke in Barendrecht theorie-examen doen. Gelukkig mocht zij het wel halen. Om het te vieren zijn we met zijn tweeën na afloop naar Ikea geweest en hebben daar koffie met appeltaart op. Tevoren had ik gezegd dat ze, als ze zou zakken, voor straf óf rundvleesballetjes (met paard), óf amandeltaart (met E- Coli) zou krijgen. Gelukkig dus voor haar dat ze het haalde!

Vorige week hadden we voorjaarsvakantie. Heerlijk om eens een weekje rustig aan te kunnen doen. Vrijdag zijn we naar Ederveen geweest en hebben er gelijk een bezoekje aan Dierentuin Ouwehand in Rhenen aan vastgeknoopt. Jip hebben we meegenomen. Het was erg leuk om te zien hoe hij daar reageerde.

We zijn die dag uiteraard ook bij mijn vader geweest. Hij verblijft nog altijd in Veenendaal. Op zich gaat het niet slecht met hem, maar het lijkt er toch wel op dat het misschien beter voor hem is als hij daar blijft wonen in plaats van terug te keren naar zijn eigen huis. We moeten voorlopig nog wat onderzoeken afwachten. Het is en blijft een groot wonder dat hij die nacht buiten heeft overleefd. Wat ons betreft mogen we daarin toch de hand van de Heere zien die hem heeft gespaard.

Deze weken leven we weer in de lijdenstijd en het is bijna biddag. Mijn gedachten gaan nogal eens terug naar deze maanden van het vorige jaar. Anja had het toen erg moeilijk. Wij hadden in de gaten dat de laatste chemokuren de ziekte onvoldoende tot stilstand hadden kunnen brengen. Daarbij had ze het in geestelijk opzicht bijzonder moeilijk. Begin maart lag ze ook in het ziekenhuis en kregen we een slechte boodschap. Later heeft de Heere het voor haar anders willen maken, maar op dat moment viel het niet mee. Het is dat Hij ons vasthoudt, want anders....

Nu zijn we een jaar verder. Ik mag nu toch ook zeggen dat wij ook zijn geholpen en het ondanks alles toch best goed met ons gaat. op school gaat het goed, thuis hebben we het samen gezellig enz. "Veracht de dag van de kleine dingen niet..."

Martin

Jip overwint zichzelf

Om Jip zijn eten te geven is elke keer weer een hevige gebeurtenis. Hij valt er op aan of hij in geen dagen te eten heeft gehad.
Vanavond heeft Wouke hem geduld bij gebracht. Kijk maar eens op het onderstaande filmpje.

Ze legt een brokje voer op zijn voorpoot en hij mag het pas hebben als ze het hem geeft. En het lukt nog ook!

De Ramp

Gisteren was het 60 jaar geleden van de Ramp. In de kerk aan de Bosschieterstraat hebben we een zeer indrukwekkende herdenkingsdienst bijgewoond. Net als 10 jaar geleden werd daar De Herdenkingscantate van Arie J. Keijzer ten gehore gebracht, nadat eerst de namen van de mensen die toen zijn omgekomen waren afgelezen. De componist was zelf ook aanwezig.
De cantate begint met: "God heeft u zwaar beproefd. Ik weet Eén troost-grond maar: dat Hij het deed (P.A. de Genestet). 
Daarna andere liederen en muziek, waarin naar mijn mening ontzettend goed wordt weergegeven hoe veel mensen de watersnoodramp godsdienstig hebben ervaren. Dat zijn niet zozeer de vragen van: waar was God? Daarentegen wordt door alles heen Zijn macht en trouw beleden.
Het gaf me veel te denken en ontroerde zeer, omdat mijn gedachten ook teruggingen naar het overlijden van Anja. Niet alle kinderen konden mee naar de kerk, omdat Johan ziek was, maar zij hadden ongeveer dezelfde gedachten als ik. Hoe aangrijpend het ook was, je komt toch getroost de kerk uit.

Johan had de afgelopen dagen griep, waarbij hij op een gegeven moment bijna 40 graden koorts had. Maar gelukkig is het inmiddels weer een stuk beter met hem.

Met Jip gaat het ook zeer naar tevredenheid. Inmiddels is hij, op een enkel vergissinkje na, zindelijk. Als we gaan wandelen loopt hij meestal keurig naast ons en hij begint best goed te luisteren. De kinderen zijn druk bezig om hem van alles en nog wat aan te leren en dan merk je dat hij best een slimme hond is. Het is erg leuk en soms moet je vreselijk lachen om hem. Maar er zijn ook wel eens momenten dat ik hem liever achter het behang zou willen plakken, dat zeg ik ook eerlijk.

Mijn vader is blij met de kaarten die hij heeft gekregen. Naar omstandigheden gaat het vrij goed met hem. Er zijn wel wat restverschijnselen van het herseninfarct, maar we beseffen dat het veel erger had gekund. En nog altijd verwondert het ons dat hij die nacht in de vrieskou heeft mogen overleven. Dat kunnen we maar aan Eén toeschrijven!
Momenteel krijgt hij therapie. Over vier weken wordt gekeken hoe we verder gaan. Er is een mogelijkheid dat hij met wat extra hulp naar zijn eigen huisje kan, maar het zou ook nog kunnen dat er naar een andere oplossing wordt gekeken. Wat dat betreft is er nog niets zeker.

Morgen is het weer zondag. 's Morgens moet ik in Werkendam voorgaan. Omdat er voor de middag een dubbele afspraak was gemaakt, heb ik die onverwacht vrij. Jammer, maar helaas. Anderzijds is het ook wel eens fijn om als gezin naar de kerk te kunnen gaan. En dat gezin breidt zich inmiddels uit. Zowel Janneke als Arieke hebben namelijk "aanhang." En die komen hier morgen allebei mee naar de kerk. Dus ja...

Martin


P.s. De herdenkingsdienst is na te luisteren op: http://www.kerkomroep.nl/#kerk.php?mp=11118. Klik dan op afspelen bij de dienst van 1-2-2013 om 20:09.

Van opa Diepeveen

Hartelijk dank voor uw belangstelling. Het gaat weer redelijk goed met mij. Ik ben wonderlijk gespaard door de Heere. We mogen Hem dankbaar zijn die daarvoor heeft gezorgd.

Joh. Diepeveen

Verstuurd vanaf mijn iPad



P.s. 
1. Het is de bedoeling dat mijn vader morgen wordt overgeplaatst naar de Engelenburgh in Veenendaal om daar verder te revalideren, waarna bekeken wordt of hij terug naar zijn eigen huisje kan (Martin).

2. Sommige mensen vroegen me naar zijn adres:

Dhr. J. Diepeveen
Woonzorgcentrum de Engelenburgh
Afd. de Schakel, kamer 59.1
Kerkewijk 77
3901ED Veenendaal

Weer ziekenhuis

Zaterdagmorgen is mijn vader in het ziekenhuis opgenomen met een herseninfarct. Dat zit op een plaats waardoor hij zijn oriëntatievermogen kwijt is/was.
Vrijdag was hij met de regiotaxi naar de verjaardag van een van de kinderen van mijn zus geweest. Achteraf was hij toen niet helemaal zo als anders, maar toch had op dat moment niemand in de gaten dat er iets mis was. Toen hij thuis was gebracht door de taxi kon hij de deur van zijn huisje niet open krijgen, waarna hij besloot hulp te halen. Omdat hij zijn oriëntatievermogen kwijt was, kon hij echter niet komen waar hij wilde zijn. Al met al heeft hij vervolgens de hele nacht buiten in de vrieskou rondgezworven. Hij is een paar keer gevallen en zat helemaal onder het zand.
's-Morgenvroeg om een uur of negen heeft iemand hem gevonden. Hij lag in een maisveld, was onderkoeld en zat vol builen en schrammen door de valpartijen. Gebroken had hij wonder boven wonder niets.
Met de ambulance is naar het ziekenhuis gebracht, waar ze met een CT-scan van zijn hoofd de diagnose hebben gesteld. Het is een heel groot wonder dat hij nog leeft. Een hele nacht in de kou is voor een jong iemand al erg zwaar, maar zeker als je zoals hij 85 bent. Wat dat betreft kunnen we alleen maar de sparende hand van de Heere daarin zien en mogen we Hem daarvoor danken.
Het gaat nu wel weer wat beter met hem, al is hij nog wel een beetje in de war af en toe. Maar toch, hij weet vrij goed te vertellen waar hij die nacht overal is geweest. Het lijkt er momenteel op dat hij verder weinig klachten hieraan over heeft gehouden. Hij kan alles bewegen en is best redelijk goed in staat tot een gesprek.

In het ziekenhuis vroeg hij naar zijn Ipad. Ach, zeiden ze van de verpleging, hij is erg verward, want hij vroeg naar zijn Ipad. Maar helaas voor hen, hij heeft er echt een en wilde die graag hebben, zodat hij naar de kerkomroep kon luisteren! Waarschijnlijk is hij op die neurologieafdeling de eerste patient ooit met zo'n ding.

Omdat ik niet wist hoe het verder zou gaan heb ik gisteravond mijn preekbeurt op Stellendam maar teruggegeven en zijn we naar Ede gegaan. Het speet me heel erg, maar gezien de situatie leek me dit toch het beste. Je merkt dan het grote nadeel dat je ver bij de familie vandaan woont.

Een heel ander onderwerp is onze hond. Met Jip gaat het goed. Hij is op een enkel vergissinkje na zindelijk. De kinderen hebben hem al geleerd om op commando te gaan zitten een pootje te geven. Voor een beestje van 11 weken is dat niet slecht, lijkt me. Hij begint ook best te luisteren naar ons en is erg lief. Hoewel hij aan het einde van de dag soms ook knap vervelend kan worden. Hij is dan moe en er is dan geen land mee te bezeilen. Het is net alsof je een klein kind in huis hebt. En dan is er maar een oplossing: naar bed, of in Jips geval: in zijn bench.

Martin