Hartelijk dank voor uw belangstelling. Het gaat weer redelijk goed met mij. Ik ben wonderlijk gespaard door de Heere. We mogen Hem dankbaar zijn die daarvoor heeft gezorgd.
Joh. Diepeveen
Verstuurd vanaf mijn iPad
P.s.
1. Het is de bedoeling dat mijn vader morgen wordt overgeplaatst naar de Engelenburgh in Veenendaal om daar verder te revalideren, waarna bekeken wordt of hij terug naar zijn eigen huisje kan (Martin).
2. Sommige mensen vroegen me naar zijn adres:
Dhr. J. Diepeveen
Woonzorgcentrum de Engelenburgh
Afd. de Schakel, kamer 59.1
Kerkewijk 77
3901ED Veenendaal
maandag 21 januari 2013
maandag 14 januari 2013
Weer ziekenhuis
Zaterdagmorgen is mijn vader in het ziekenhuis opgenomen met een herseninfarct. Dat zit op een plaats waardoor hij zijn oriëntatievermogen kwijt is/was.
Vrijdag was hij met de regiotaxi naar de verjaardag van een van de kinderen van mijn zus geweest. Achteraf was hij toen niet helemaal zo als anders, maar toch had op dat moment niemand in de gaten dat er iets mis was. Toen hij thuis was gebracht door de taxi kon hij de deur van zijn huisje niet open krijgen, waarna hij besloot hulp te halen. Omdat hij zijn oriëntatievermogen kwijt was, kon hij echter niet komen waar hij wilde zijn. Al met al heeft hij vervolgens de hele nacht buiten in de vrieskou rondgezworven. Hij is een paar keer gevallen en zat helemaal onder het zand.
's-Morgenvroeg om een uur of negen heeft iemand hem gevonden. Hij lag in een maisveld, was onderkoeld en zat vol builen en schrammen door de valpartijen. Gebroken had hij wonder boven wonder niets.
Met de ambulance is naar het ziekenhuis gebracht, waar ze met een CT-scan van zijn hoofd de diagnose hebben gesteld. Het is een heel groot wonder dat hij nog leeft. Een hele nacht in de kou is voor een jong iemand al erg zwaar, maar zeker als je zoals hij 85 bent. Wat dat betreft kunnen we alleen maar de sparende hand van de Heere daarin zien en mogen we Hem daarvoor danken.
Het gaat nu wel weer wat beter met hem, al is hij nog wel een beetje in de war af en toe. Maar toch, hij weet vrij goed te vertellen waar hij die nacht overal is geweest. Het lijkt er momenteel op dat hij verder weinig klachten hieraan over heeft gehouden. Hij kan alles bewegen en is best redelijk goed in staat tot een gesprek.
In het ziekenhuis vroeg hij naar zijn Ipad. Ach, zeiden ze van de verpleging, hij is erg verward, want hij vroeg naar zijn Ipad. Maar helaas voor hen, hij heeft er echt een en wilde die graag hebben, zodat hij naar de kerkomroep kon luisteren! Waarschijnlijk is hij op die neurologieafdeling de eerste patient ooit met zo'n ding.
Omdat ik niet wist hoe het verder zou gaan heb ik gisteravond mijn preekbeurt op Stellendam maar teruggegeven en zijn we naar Ede gegaan. Het speet me heel erg, maar gezien de situatie leek me dit toch het beste. Je merkt dan het grote nadeel dat je ver bij de familie vandaan woont.
Een heel ander onderwerp is onze hond. Met Jip gaat het goed. Hij is op een enkel vergissinkje na zindelijk. De kinderen hebben hem al geleerd om op commando te gaan zitten een pootje te geven. Voor een beestje van 11 weken is dat niet slecht, lijkt me. Hij begint ook best te luisteren naar ons en is erg lief. Hoewel hij aan het einde van de dag soms ook knap vervelend kan worden. Hij is dan moe en er is dan geen land mee te bezeilen. Het is net alsof je een klein kind in huis hebt. En dan is er maar een oplossing: naar bed, of in Jips geval: in zijn bench.
Martin
Vrijdag was hij met de regiotaxi naar de verjaardag van een van de kinderen van mijn zus geweest. Achteraf was hij toen niet helemaal zo als anders, maar toch had op dat moment niemand in de gaten dat er iets mis was. Toen hij thuis was gebracht door de taxi kon hij de deur van zijn huisje niet open krijgen, waarna hij besloot hulp te halen. Omdat hij zijn oriëntatievermogen kwijt was, kon hij echter niet komen waar hij wilde zijn. Al met al heeft hij vervolgens de hele nacht buiten in de vrieskou rondgezworven. Hij is een paar keer gevallen en zat helemaal onder het zand.
's-Morgenvroeg om een uur of negen heeft iemand hem gevonden. Hij lag in een maisveld, was onderkoeld en zat vol builen en schrammen door de valpartijen. Gebroken had hij wonder boven wonder niets.
Met de ambulance is naar het ziekenhuis gebracht, waar ze met een CT-scan van zijn hoofd de diagnose hebben gesteld. Het is een heel groot wonder dat hij nog leeft. Een hele nacht in de kou is voor een jong iemand al erg zwaar, maar zeker als je zoals hij 85 bent. Wat dat betreft kunnen we alleen maar de sparende hand van de Heere daarin zien en mogen we Hem daarvoor danken.
Het gaat nu wel weer wat beter met hem, al is hij nog wel een beetje in de war af en toe. Maar toch, hij weet vrij goed te vertellen waar hij die nacht overal is geweest. Het lijkt er momenteel op dat hij verder weinig klachten hieraan over heeft gehouden. Hij kan alles bewegen en is best redelijk goed in staat tot een gesprek.
Omdat ik niet wist hoe het verder zou gaan heb ik gisteravond mijn preekbeurt op Stellendam maar teruggegeven en zijn we naar Ede gegaan. Het speet me heel erg, maar gezien de situatie leek me dit toch het beste. Je merkt dan het grote nadeel dat je ver bij de familie vandaan woont.
Een heel ander onderwerp is onze hond. Met Jip gaat het goed. Hij is op een enkel vergissinkje na zindelijk. De kinderen hebben hem al geleerd om op commando te gaan zitten een pootje te geven. Voor een beestje van 11 weken is dat niet slecht, lijkt me. Hij begint ook best te luisteren naar ons en is erg lief. Hoewel hij aan het einde van de dag soms ook knap vervelend kan worden. Hij is dan moe en er is dan geen land mee te bezeilen. Het is net alsof je een klein kind in huis hebt. En dan is er maar een oplossing: naar bed, of in Jips geval: in zijn bench.
Martin
Abonneren op:
Posts (Atom)