We kijken terug op een paar goede Pinksterdagen. Heel belangrijk daarvoor is dat o.a. onze Janneke zondagavond in het midden van de gemeente en voor Gods aangezicht belijdenis des geloofs mocht afleggen. Als ouder kun je er intens blij mee zijn, als je kinderen dat mogen doen. Het was een heel fijne dienst in een bomvolle kerk. Heerlijk is het om te zien hoe allerlei mensen meeleven met de belijdeniscatechisanten. Uit de gemeente, ook vele van daarbuiten. Ook van Janneke's (en onze) familie- en kennissenkring waren er velen gekomen. Voor de meesten was het een heel eind rijden, maar tot onze blijdschap hadden degenen die konden komen dat er graag voor over.
De preek ging over de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord. Heel die wapenrusting is nodig en het is de bede voor de nieuwe lidmaten dat ze die mogen dragen en eenmaal bij de triumferende kerk mogen behoren.
Ik denk aan 2 Timotheus 4 vers 8: "Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben."
En natuurlijk is het ook mijn verlangen dat de andere drie eenmaal ook hun ja-woord mogen geven aan hun Heiland.
Op een dag als deze mis je Anja natuurlijk enorm. En dat geldt uiteraard ook voor haar vader. Daar komt bij dat er nog steeds zorgen zijn in de familiekring in het gezin van Anja's broer. Moeilijk.
Janneke is trouwens eind april gestopt met haar studie psychologie in Leiden. Voortdurend haalde ze haar tentamens net wel of net niet. Voor ons gevoel kende ze het wel, maar lukt de manier van tentamineren met meerkeuzevragen niet goed. Bij het maken van open vragen of papers was er geen probleem, vandaar. Eerlijk gezegd vind ik deze manier van overhoren bij een dergelijk vak ongeschikt, maar ja, ik trek in Leiden nu eenmaal niet aan de touwtjes. In elk geval hebben we er over nagedacht wat te doen en we kwamen tot de conclusie dat ze het dit jaar waarschijnlijk wel zou redden, maar de kans dat het volgend jaar toch niet zou lukken best reëel was. Vandaar dat ze de knoop heeft doorgehakt en per 1 mei zich heeft laten uitschrijven.
Nu is ze bezig om zich te bezinnen op wat ze dan volgend jaar gaat doen. Dat is nog even afwachten. Tot aan september heeft ze in elk geval niets te doen en daarom probeert ze voor de komende maanden nog wel een baantje te vinden. Het is spijtig, maar het is niet anders.
Mijn vader is inmiddels naar zijn definitieve kamer in de Engelenburgh gegaan. Zijn oude huisje hebben we nog niet helemaal klaar, maar het schiet wel op. Het heeft me al met al wel behoorlijk wat tijd gekost. Maar goed, het is voor hem wel fijn dat hij nu goed verzorgd is. Gisteren is hij ook bij de belijdenisdienst geweest. Het was fijn dat dat kon, want gezien zijn hele gezondheidssituatie is het toch wel een hele opgave voor hem.
Martin
