Zaterdag

Toen Anja nog leefde hadden we zeer regelmatig wat te schrijven. Nu is dat stukken minder. En toch wil je hier soms weer wat plaatsen. Op de een of andere manier heb ik namelijk niet het gevoel dat die periode van haar ziekzijn en overlijden is afgesloten.

Dat heeft er zeker ook mee te maken dat we nog steeds geen grafmonument hebben uitgezocht. De laatste tijd zijn we op verschillende begraafplaatsen wezen kijken om een indruk te krijgen wat er allemaal kan op dit gebied. En eigenlijk zijn we nog niet iets tegen gekomen, waarvan we zeiden: dat is het. Komt tijd, komt raad, denk ik maar.

Op school gaat het met de kinderen wel goed. Ze hebben het daar prima naar hun zin en dat is uiteraard fijn. De dagen worden korter en daarom is het fietsen naar Middelharnis binnenkort afgelopen. Zelf heb ik er altijd een wat dubbel gevoel bij. De afstand van 15 km vind ik eigenlijk net iets te groot. Vooral als ze 's middags naar huis komen met tegenwind kracht 4 of 5 is dat best stevig doortrappen. En als het 's morgens dan ook nog donker is als ze moeten gaan, vind ik het maar niks. Lastig is het ook altijd als ze niemand hebben om mee te fietsen. Wij wilden nooit dat ze alleen door de polder naar huis komen. Soms komen ze onderweg rare gasten tegen en ik heb geen behoefte aan narigheid. Aan de andere kant is het wel een heel mooie rit en bovendien erg gezond.

Deze week was er de miljoenenota. In het dagboekje van ds. Jac. van Dijk, dat wij dit jaar lezen, stond een meditatie over dit onderwerp. Hij schreef over de staatsschuld van toen, die best hoog was, maar vergeleken met nu was het toch maar betrekkelijk. Volgens van Dijk lagen de meeste mensen er niet wakker van. De vrouwen en meisjes hadden meer oog voor de kleding van de koningin en de prinsessen dan voor dat bedrag van een paar duizend gulden per persoon. Hij  trok wel de lijn door naar onze schuld voor God. En als die 'miljoenennota' aan de orde moet komen.... En of we daar last van hebben?
En toen zijn tekst uit Jesaja 1: "Komt dan, en laat ons samen rechten, zegt de HEERE; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw, al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol." Mooi.
Martin

Pannekoeken of pannenkoeken?

Ik kom nog maar eens op deze kwestie terug. In het pannekoekenhuis in Zuidland werd dit gespeld zonder tussen-n, maar ik had er toch aarzelingen bij en daarom heb ik maar eens rondgeneusd op de website van het Genootschap Onze Taal. Daar las ik dat het Groene Boekje pannenkoek voorschrijft, maar volgens het Witte Boekje zou pannekoek ook wel mogen. De tussen-n proef je in Zuidland uiteraard niet, maar is dus wel een van de officiële ingrediënten van dit woord.

Verder heb ik niet veel te melden. Gelukkig maar, want meestal betekende dat in de achterliggende drie jaren niet veel goeds. Momenteel bezinnen wij ons op een grafmonument, maar daar zijn we nog niet uit. Erg lastig.
Martin