Anja's vader

Eergisteren is Anja's vader overleden. Ik denk met dankbaarheid terug aan zijn zorg (en ook aan die van mijn schoonmoeder) voor ons in de tijd dat Anja ziek was, maar ook aan de vele gesprekken die ik met hem heb gevoerd over kerkelijke en godsdienstige zaken. Behalve een schoonvader was hij voor mij ook een broeder!
Martin

Triest

In mijn vorige bericht maakte ik melding van het ongeval van onze neef, die sinds die tijd op de IC van het UMC in Utrecht verblijft. Donderdagavond moesten we plotseling weer naar Ederveen, omdat Anja's vader een heel zwaar hartinfarct heeft gekregen. Sinds die tijd ligt ook hij op de IC in Ede in zeer kritieke toestand.
Klaagliederen 3.

Vakantie

Een week is voorbij gegaan sinds mijn vorige bericht. We hebben vakantie en doen het rustig aan. Na de moeilijke tijd die we achter de rug hebben, geeft dit gelegenheid om even op adem te komen. De zondag over waren we in Ederveen. Ik moest preken in Elst en Andelst. Bovendien waren opa en oma Bouwheer 47 jaar getrouwd en daarom organiseerden zij zaterdag een BBQ. Dat was gezellig, al voelt iedereen op zo'n dag de lege plaats.
De rust was echter maar kort. Maandagmorgen is de zoon van Anja's oudste broer op zijn werk - hij had een vakantiebaantje - door het dak van een schuur gevallen. Hij viel van een hoogte van ca. 6 meter op een betonnen vloer en ligt nu ernstig gewond in het UMC te Utrecht. Het gebed is tot de God des levens dat de jongen mag leven en herstellen.
Martin

Na de zondag

Hoe gaat het met ons? Het is een vraag die ik regelmatig krijg. Het antwoord is dat het eigenlijk vrij goed gaat. We hebben allemaal ons verdriet om het overlijden van Anja en natuurlijk is ze geen moment uit onze gedachten. En, zoals ik al eerder schreef, heel vaak zou je iets met haar willen delen. Anderen die dit hebben meegemaakt zullen dat zeker herkennen. Maar naast dit verdriet om het gemis van haar is er nog steeds de dankbaarheid voor de manier waarop ze is gestorven en het feit dat we mogen geloven dat ze boven alle lijden is uitgetild. Er ligt eigenlijk een soort van wonderlijke rust en zelfs vreugde over ons heen. Het zal ongetwijfeld ook nog wel eens anders worden, maar op dit moment mogen we ons bijzonder getroost weten. Anja's God en Vader wil Zijn zorg ook over ons uitstrekken. Zij mocht geloven dat Hij dat doen zou en dat blijkt ook.
Inmiddels heb ik de meest urgente dingen, die na een overlijden altijd moeten worden gedaan, geregeld. Dan valt er ook weer iets van je af.
Met Johans arm gaat het weer aardig goed. Vrijdag zijn we nog een keer naar de dokter geweest, omdat we toch de indruk hadden dat er misschien een breuk in de elleboog zat, maar op de foto was die niet te zien. Gelukkig is het vandaag met zijn pijn een heel stuk minder.
Gisteren moest ik driemaal preken. Dat was best veel, vooral omdat de kinderen dan alleen thuis zijn. Maar 's avonds zijn ze met mij mee geweest naar de Unizaal in Katwijk. Dat was heel fijn. Onderweg hebben we in de auto een broodje gegeten. Na de dienst is daar altijd gelegenheid om onder het genot van een kom koffie of een glas fris nog wat na te praten en mensen te ontmoeten. Overal heeft men eigen gewoonten, maar dit kan ik altijd wel waarderen. Het was dan ook al niet zo heel vroeg meer toen we uit Katwijk naar huis vertrokken. Het meeleven en de betrokkenheid doen je dan enorm goed. Trouwens, dat was op de andere preekplaatsen van die dag, Moerkapelle en Barendrecht, net zo. En het mooiste is dan uiteraard als het Woord Gods ons bindt. Als dat open mag gaan, vallen alle andere dingen weg en mogen we eindigen in Gods lof. Al met al kijk ik terug op een wel wat drukke, maar ook heel fijne zondag.
Martin

Onder de Vijgenboom 20 juni 2012

Inmiddels heb ik op mijn verzoek om exemplaren van Onder de Vijgenboom van 27 juni 2012 voldoende exemplaren binnengekregen voor de familie. daarvoor heel hartelijk bedankt. Ik kwam er echter achter dat we van de week daarvoor, dus van 20 juni, er maar een hebben. Als er mensen zijn die deze nog hebben liggen en aan ons zouden willen afstaan, dan zou ik u bijzonder dankbaar zijn. We willen hem desnoods ook best even komen halen.
Martin

Afscheid Het Kompas

Vandaag was het Johans laatste dagje op de basisschool. Helaas, viel hij vanmorgen uit het klimrek. Dat gaf zoveel pijn dat ik vanmiddag met hem eerst naar de huisarts ben geweest en daarna in Dirksland foto's heb laten maken. Gelukkig niets gebroken of gescheurd. Dan zou hij een groot deel van de zomervakantie met gips hebben moeten lopen. Een kneuzing is ook geen lolletje, maar daarmee kun je wel onder de douche of in een zwembad komen.
Vanavond was de afscheidsavond op school. Voor ons is het de laatste die van de basisschool afkomt. Dat geeft een beetje een weemoedig gevoel, maar anderzijds vind je het voor je kind ook leuk dat hij er heel veel zin in heeft om naar de Prins Maurits te gaan. In elk geval: Kompas, bedankt voor al die jaren met onze kinderen!
Martin