Tien jaar

 Alweer tien jaar geleden...

Psalm 103

De dagen des mensen zijn als het gras, gelijk een bloem des velds, alzo bloeit hij.

Als de wind daarover gegaan is, zo is zij niet meer, en haar plaats kent haar niet meer.

Maar de goedertierenheid des HEEREN is van eeuwigheid en tot eeuwigheid over degenen, die Hem vrezen, en Zijn gerechtigheid aan kindskinderen;

Mijmeringen

Het is vandaag drie jaar na het overlijden van Anja. Ik heb de laatste tijd niet meer geschreven op de blog. Waarom eigenlijk niet? Was er niets te vertellen soms? Nee, eigenlijk niet veel bijzonders. De dingen lopen zoals ze in elk normaal gezin er ongeveer aan toegaan met "ups and downs". Dat is eigenlijk wel vermeldenswaardig, want wij hebben ondervonden dat het ook anders kan. Ik ben er dankbaar voor dat het gaat zoals het gaat.

Vorige week is Wouke geslaagd voor de Havo. Ze gaat volgend jaar in Rotterdam de opleiding Gezondheidszorgtechnologie volgen. Janneke loopt stage in het Gelreziekenhuis in Zutphen voor haar HBO-V-opleiding. Arieke studeert Nederlands aan de Hogeschool Utrecht. En Johan gaat naar verwachting naar Havo-4. En Jip is er natuurlijk ook nog, Zelf heb ik e i n d e l i j k mijn scriptie zo goed als klaar.... Kortom, reden voor dankbaarheid bij ons.

Ik ben al een poosje aan het nadenken over de toekomst van onze blog. Deze offline halen ben ik niet van plan. Maar het is de vraag of ik er nog mee door moet gaan. Uiteindelijk was het "Anja's ding." Stoppen dan? Eventueel een eigen blog beginnen? Dat laatste weet ik nog niet. Het eerste wel. Ik ben van plan om dit als laatste bericht te plaatsen. Althans, ik wil wel een voorzichtig voorbehoud maken voor bijzondere aanleidingen om toch iets te schrijven.

Kan ik vandaag een evaluerend bericht schrijven over de achterliggende tijd? Nee, dat gaat niet. Voor mij - en dat geldt voor ons allen - is de periode van Anja's ziek zijn en overlijden geen afgesloten hoofdstuk. Je blijft er mee aan de gang. De ene keer is dat sterker dan de andere, maar het is nooit weg. In het pastoraat ontmoet ik natuurlijk mensen die ook geliefden zijn verloren. Ook zij hebben levenslang.

Het is een reëel gevaar dat dit verlies je verlamt, althans zo voel ik dat wel. Het is een dagelijkse opgave om je daartegen te verzetten.

Wat doet het voor je geloof? Ik las een aantal jaren geleden van een predikant die ook zijn vrouw was verloren. En daarmee zijn geloof in God en het hiernamaals.
Ik kan daar eigenlijk weinig mee. Is het bij het overlijden van zijn vrouw pas echt tot hem doorgedrongen dat mensen sterven? Ik neem aan dat hij ook wel rouwdiensten heeft geleid. Hoe heeft hij die dan eigenlijk beleefd? Waarom hebben die overlijdens hem al niet eerder van zijn geloof afgeholpen? Dat zullen toch ook geliefde echtgenotes bij zijn geweest, niet van hem, maar wel van andere mannen. Hij zal hun verdriet toch wel hebben bemerkt?
Het bevreemdt mij dat pas bij zijn eigen vrouw het kwartje viel.

In elk geval is zijn ontwikkeling bepaald niet de mijne. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat het mij onberoerd heeft gelaten. Emotioneel niet, maar in mijn denken ook niet. Ik weet niet of anderen dat in mijn preken merken. Waarschijnlijk wel. Het is geen bewuste opzet, maar het gebeurt gewoon. Ik probeer dat overigens wel zoveel mogelijk te voorkomen, omdat ik vind dat het om het Woord Gods moet gaan en niet om de prediker met zijn ervaringen en gedachten.

Ik heb naar aanleiding van Anja's sterven al wel vaak gedacht: waarom hoor je niet veel vaker dat mensen met goede hoop mogen heengaan. Enerzijds blijft sterven natuurlijk voor ieder mens een ontzaglijk gebeuren en dat dit heel existentële angsten kan oproepen; dat is niet meer dan logisch. De Schrift heeft het niet voor niets over de laatste vijand die teniet gedaan moet worden. Bovendien is de zekerheid van het geloof het werk van de Heilige Geest. Maar anderzijds..., als je nu je hele leven hebt mogen horen van Gods rijke vergevende genade in Christus en het komt nooit tot een doorbraak, waar ligt dat dan aan? Menselijkerwijs gesproken dan....

Ik heb daar wel ideeën over, maar ik ben er nog niet over uitgedacht. Het moet nog verder rijpen. Aan onbezonnen verhalen heeft niemand iets. Maar gaat er in het hele proces van "Bijbel > prediking > prediker > hoorder" ergens niet iets mis? Hoe zit het met evenwicht in onze theologie? Wie de brieven in het Nieuwe Testament leest, die ontmoet daarin toch een ander, vrijmoediger en blijmoediger christen dan wij tegenwoordig over het algemeen zijn. Terwijl dat toch niet ten koste is gegaan van de geestelijke diepgang. Misschien dat ik over zulke vragen t.z.t. wel eens een blog begin.

In elk geval heb ik nog genoeg te overdenken na alles wat er is gebeurd. Ik moest denken aan afgaand tij. Na de vloed blijven op de zandplaten en het strand allerlei dingen achter. Het zeewater heeft heel wat aangespoeld. Wie daar een wandeling maakt, komt van alles tegen. Een stuk van een net. Een jerrycan. Wrakhout. Maar ook kwallen en schelpen. Kortom heel divers.

Zo is op de zandplaat van mijn leven na de driejarige overstroming van Anja's ziek-zijn ook heel wat blijven liggen. Nu het eb wordt, komen die dingen tevoorschijn, aangespoeld door de vloed. Wat doe ik er mee? Opruimen soms? Je herinneringen zien uit te wissen? Wie met eb op zo'n plaat loopt schopt wel eens een keer iets weg. Is dat het, wat ik zou moeten doen?

Mijn overtuiging is het dat de Heere ons ook door onze levenservaring dingen wil leren. En zo wil ik dingen van de zandplaat oppakken en die stuk voor stuk bekijken en daar lessen uit trekken. Lessen, dus meervoud. Elke vondst heeft namelijk een eigen verhaal. Het overblijfsel van een net is van heel andere aard dan een lege schelp.

Misschien dat ik het maar op die manier moet gaan doen. Geen groot alomvattend verhaal, maar de gevonden stukjes op hun eigen merites beoordelen. Soms half uit het zand gepakt, andere keren bovenop, alsof ze er net neergelegd zijn. Het ene is door de vloed ver het strand mee opgenomen, maar het andere buitelt nog altijd mee met de golven van de branding.

Als ik nu namelijk vraag naar de zin en het doel van alles wat is geschied, dan kan ik daar niet een eenduidig antwoord op geven. Er zijn stukjes die ik heb mogen gaan begrijpen. Maar er is ook veel dat vragen op blijft roepen. Zelfs weerstand. Dingen moeten daarom worden onderzocht en gewogen. Dat is een taak: om te leren van het leven.

Soms kunnen er dan antwoorden bij komen. Maar er blijven er ook onbeantwoord. We zullen het moeten doen met een theologia viatorum, dat wil zeggen: het beperkte kennen van pelgrims onderweg, Dat moet ons maar heel bescheiden maken.

Niet dat ik geloof dat er helemaal geen antwoorden zijn, maar wel dat een mens die in zijn of haar leven niet altijd ontvangt. "Nu kennen wij ten dele." Er blijft dus een tegoed voor het toekomende leven. Als geloof overgaat in aanschouwen (de theologia visionis). Als God de tranen van de ogen afwist...

En die pelgrim, die onderweg is, die houdt het onderweg bij het Woord. Hij of zij doet het met dat stukje dat die lamp voor  hem of voor haar uit schijnt: Een lamp voor mijn voet, een licht op mijn pad (Psalm 119 vers 105). Zoals wij nu een zaklampje kunnen gebruiken om in het donker niet te struikelen over een steen. Wij kunnen dan niet de hele weg overzien: alleen dat gedeelte dat voor onze voeten uit wordt beschenen.

Maar er is wel vertrouwen dat die weg toch naar huis voert! Omdat het Woord, Gods Woord, betrouwbaar is. Het levende Woord, dat is de Heere Jezus Christus, die met Zijn volbrachte werk op aarde Zelf de weg naar het Vaderhuis gebaand heeft en zo Zijn kerk is voorgegaan. Straks haalt Hij haar eeuwig thuis!

Martin

Groet

Twee jaar

Vandaag is het twee jaar geleden dat Anja is overleden. Een trieste dag.

Grafmonument

Sinds vorige week hebben we een grafmonument op het graf van Anja. We hebben daarop tot uitdrukking willen brengen wat we van haar mogen weten. Zo spreekt ze eigenlijk ook nu nog nadat ze gestorven is.

Martin en de kinderen

Na Pasen

Het is met steeds langere tussenpozen dat ik hier iets schrijf.  Daarvoor kan ik twee redenen geven. Ten eerste zou ik echt iets te schrijven moeten hebben en dat is niet altijd het geval. Tot onze grote dankbaarheid loopt alles eigenlijk min of meer gewoon. De achterliggend jaren hebben we ondervonden dat daar niets gewoons aan is, vandaar dan dat woordje dankbaarheid, De tweede reden is dat ik er ook gewoon niet aan toekom. Een week is zo voorbij gegleden en dan ontbreekt me wel eens de fut om weer achter de computer te kruipen voor een bericht. Maar goed, nu moet het er toch maar weer eens van komen.
In mijn vorige blog kondigde ik het begin van de lijdenstijd aan en inmiddels is het al weer de Paastijd. Voor de liturgische kalender geldt a.s zondag als zondag Misericordias Domini (Latijnse beginwoorden van Psalm 89), een dag waarop in het bijzonder wordt gedacht aan Gods goedheid. Heel hoogliturgisch ben ik niet ingesteld, maar me dunkt dat het niet verkeerd is om dit te gedenken na alles wat in de lijdenstijd en met de Paasmorgen is gebeurd. Wie uit deze heilsfeiten leven mag, die zal dat begrijpen.

"Want Uw goedheid, die wij loven,

Heeft van boven

Mijn geloft' en beê gehoord;

Gij deedt mij tot d' erf'nis komen

Van de vromen,

Wien de vrees Uws naams bekoort."

Ondertussen gaat het leven hier gewoon z'n gangetje. Een paar weken terug was ik jarig. We zijn toen met het hele gezin + aanhang gezellig uit eten geweest bij een pannenkoekenrestaurant. Daarvoor hebben we in het Omniversum de film Jerusalem bekeken. Echt een aanrader. Ook wel leuk om te zien trouwens, is dat je daar min of meer "onder ons" bent, maar dat is bij deze film wel te verwachten natuurlijk. Het was jaren geleden dat we in het Omniversum waren en ik moet zeggen dat het nog altijd best indrukwekkend is.
Met de kinderen gaat het wel goed. Johan en Wouke zijn druk bezig op de PM. Arieke heeft haar cursus gewichtsconsulente inmiddels bijna afgerond. Bij mij heeft het tot nu toe niet veel zoden aan de dijk gezet, maar wie weet, komt dat nog. Per 1 september begint ze nu aan de lerarenopleiding Nederlands in Utrecht. Janneke is druk met haar HBO-V en stages. Gelukkig gaat dat prima. Zelf ben ik nog bezig met de masterscriptie en daarvan begint het einde te naderen. Gelukkig.
Tenslotte is er nog Jip. Last but not least. Althans, qua aandacht die hij opeist. Ik wil niet overdrijven, maar in huis wordt eigenlijk nergens anders over gepraat, dan over hem. "Ah, kijk hem nu eens schattig liggen." "Hé, zie eens hoe lief hij uit zijn ogen kijkt." "Pff, wat is hij toch weer terror vandaag." Enzovoorts. Het was indertijd toch wel een goed idee om hem aan te schaffen, denk ik. Zo'n beest brengt heel wat vrolijkheid en afleiding in huis. Ik heb daar een goed gevoel over, al ben ik ook wel eens geneigd om hem achter het behang te plakken.
Martin

Voorjaarsvakantie

Het is al zolang geleden dat ik iets op de blog heb geschreven, dat ik me er gewoon voor schaam. De laatste keer was in december 2013. Het was voor mij een heel drukke tijd met meditaties, preekbeurten en allerlei andere dingen die " moesten."  Gelukkig kreeg ik alles rond, maar ik was blij toen de vakantie weer voorbij was. En bovenal ook dankbaar!

Hier gaat alles zo'n beetje z'n gangetje. Er is niet veel verandering te melden, behalve dat Arieke eind januari heeft besloten te stoppen met de Pabo, omdat ze tot de conclusie kwam dat het toch niet iets voor haar is. Het is heel jammer, want tevoren hebben we best goed nagedacht over de studiekeuze en als dan later blijkt dat het niet is wat je ervan verwachtte, is dat heel jammer. Nu wil ze in september beginnen met een andere opleiding, maar welke dat gaat worden is nog niet beslist.

Ze heeft geprobeerd om voor de tussentijd een baantje te vinden, maar dat viel tot nu toe erg tegen. Zodoende heeft ze besloten om eerste een deeltijdopleiding gewichtsconsulente te gaan volgen. Die duurt normaal gesproken een jaar, maar omdat ze verder toch thuis is, kan ze het makkelijk binnen een half jaar afronden. Aan het einde van de cursus kan ze examen doen en daarna zelfs een eigen praktijk beginnen. Ik zei al dat ze bij mij stage kon lopen... In elk geval gaan we gezonder eten, vrees ik.

Vorige week zijn we een midweek naar noord-Frankrijk geweest. Mijn vader had daar een huis gehuurd en met bijna de hele familie zijn we in St. Omer geweest. Het was ontzettend leuk en we hebben met z'n allen enorm genoten. Op de een of andere manier gaan zulke dagen stukken sneller dan anderen, dus voordat je het weet parkeer je de auto vrijdags weer op de Brielsestraat en is alles weer achter de rug. 

Aanstaande zondag gaan we de lijdenstijd weer in. Voor mij betekent dit dat allerlei herinneringen aan het voorjaar van 2012 weer bovenkomen. Het was de tijd waarin we merkten dat het met Anja niet goed ging. Dat was heel verdrietig. Tegelijk heeft de Heere haar toen zo vertroost, dat ik er nog altijd verwonderd over ben. Dat zijn geen dingen die we zelf kunnen maken of over ons afroepen. En Hij kan ook andere wegen met ons gaan. Ik zou dus niet willen en kunnen zeggen dat dit bij anderen ook zo zou moeten gebeuren. Maar het zegt ons wel dat we hoe dan ook te maken hebben met een Helper in de nood, die volkomen uitkomst geven kan en wil.

Martin

P.s. Er zijn soms mensen die graag zouden willen reageren met een berichtje naar een mailbox. Helaas kan ik zoiets niet in de Blog instellen. Maar wie mij wil schrijven kan en mag dat altijd in mijn gewone mailbox doen.

Mijn mailaccount heb ik bij gmail.com. Als u dan een bericht stuurt aan m.diepeveen@... komt het vanzelf bij mij binnen.

Tot slot nog twee foto's. De ene is van mijn vader en mij en de andere van het huis.

Bijna Kerst (vervolg)

Komende week mogen de geboorte herdenken van de Zaligmaker van zondaren. Waarom God mens werd, zo luidt de titel van een mooi en diepzinnig boekje van Anselmus van Canterbury. Daarom dus: omdat wij zondaren zijn. En geen mens kan de schuld daarvan wegnemen. Daarom moest God mens worden, opdat Hij dat doen zou.
Namens ons allen wens ik u gezegende kerstdagen toe.

Martin

Bijna Kerst

Momenteel bevinden we ons in de donkere dagen voor Kerst. Zelf zou ik er bij willen zeggen: ook de drukke dagen met Kerst. De verschillende preekbeurten, kerstvieringen, diensten met Oud- en Nieuwjaar, het houdt je allemaal behoorlijk bezig. En dan moet er in huis ook nog wel wat gebeuren. Kortom, genoeg te doen. Maar ik maak toch even tijd om eens een blogbericht te schrijven.
Alles gaat hier gewoon z'n gangetje. Met Janneke en Arieke gaat het op resp. de CHE en de Driestar goed. Het is een hele overstap naar een beroepsopleiding, maar ik heb er wel vertrouwen in dat het gaat lukken. Wouke en Johan zijn druk op de Prins Maurits en dat gaat eigenlijk ook best.
In mijn laatste bericht maakte ik melding van een nieuw onderwijsprogramma van de Universiteit Utrecht en de kans dat dit voor mij het een en ander aan extra werk zou meebrengen. Het heeft een paar maanden geduurd, maar vorige week kreeg ik eindelijk het bericht dat ik gewoon mijn oude programma kan afmaken. Daar ben ik heel blij mee, want ik zie er enorm naar uit om de studie kunnen afronden.
Jip hebben we ook nog. Hij is inmiddels bijna uitgegroeid en uiteindelijk voor een labrador niet zo heel groot. Hij is nog altijd heel speels en baldadig. Maar aan de andere kant begint hij over het algemeen ook aardig goed te luisteren. Het is voor iedereen wel een stuk gezelligheid in huis. Het grote nadeel van zo'n hond is wel dat hij flink verhaard. Ik dacht indertijd dat dit bij een hond met vrije korte en rechte haren wel zou loslopen, maar niets is minder waar. Maandag zijn Wouke en ik even met hem naar het Haringvliet geweest. Hij vindt dat het einde.

Martin

Z'n gangetje.

Mijn vorige bericht dateert van eind augustus. We zijn inmiddels alweer een maand verder. De scholen zijn begonnen en iedereen heeft zijn of haar draai weer gevonden. Janneke en Arieke zijn doordeweeks nogal eens in Ederveen bij oma. Dat is voor hen handiger in verband met de reis naar school. Wanneer ze om ongeveer half negen moeten beginnen, moeten ze hier vandaan zo ontzettend vroeg met de bus mee dat het niet leuk meer is. En voor oma is het natuurlijk ook gezellig.
Janneke volgt tegenwoordig de opleiding tot verpleegkundige (HBO-V), die haar tot nu toe stukken beter bevalt de opleiding in Leiden.
Arieke zit op de Pabo De Driestar in Gouda. Ook zij heeft het er enorm naar haar zin. Ik vind het wel mooi dat ze wat dat betreft in de voetsporen van Anja treedt, die haar tijd op de Pabo ook geweldig vond.
Johan en Wouke zijn druk op de Prins Maurits met de Havo. Wouke in de vierde en Johan in klas twee.
Zelf ben ik na de vakantie uiteraard ook weer met de studie aan de gang gegaan. Sinds 1 september is er aan de universiteit echter een nieuw onderwijsprogramma van kracht. Wat dat precies voor mij gaat betekenen is momenteel nog afwachten, maar het zou kunnen betekenen dat ik helaas te maken krijg met aanvullende eisen.
Verder gaat alles z'n gewone gangetje en dat is eigenlijk ook het beste. Vorige week werd mijn vader 86 jaar oud en toen zijn we met de hele familie Grieks wezen eten. Dat was heel fijn.
Eigenlijk zijn we er in gezegend dat alle dingen best redelijk goed mogen lopen. Toen Anja ziek was zeiden we wel eens tegen elkaar dat de Heere het voor haar goed zou maken, maar zou Hij het dan ook niet voor de achterblijvers doen! Ondanks het verdriet en het gemis is dat toch iets om verwonderd over te zijn. Dat mag best wel eens gezegd worden!
Martin

Vakantie Frankrijk

We zijn zaterdag weer thuis gekomen van twee weken in Frankrijk. De eerste week verbleven we in de midden-Frankrijk in de buurt van Bourges. Een landelijk gebied met veel natuurschoon. Ook zijn er heel veel oude dorpjes te vinden, vaak met een cité medievale. Heel mooi.
Daarna zijn we verkast naar de Haute Ardèche. Gelukkig is het hier niet zo toeristisch als het gebied rondom de Pont d'Arc. Het is een adembenemend mooi bergachtig gebied, maar met oneindig veel kronkelweggetjes. In Pranles hebben we het geboortehuis bezocht van Marie Durand, die 38 jaar gevangen heeft gezeten in Aigues Mortes omwille van haar geloof. Tegenwoordig is dit huis een museum. http://lebouschetdepranles.free.fr/
De terugreis op 'zwarte zaterdag' viel erg mee. Richting het zuiden stonden lange rijen auto's, maar de andere kant op was er weinig aan de hand. Alleen in Lyon stonden we een half uur in de file.
Al met al kijken we met dankbaarheid terug op onze vakantie. 
Martin

Bijna vakantie

Het is bijna vakantie. Arieke en Wouke werken deze week nog op de Prins Maurits bij de boekeninname. Vrijdag is er ook nog de jaarsluiting en dan is het weer gebeurd voor het cursusjaar 2012-2013. Wat gaat het toch snel. Gelukkig zijn Wouke en Johan allebei bevorderd tot het volgende leerjaar. Ik ben er blij mee.

Of we dit jaar op vakantie gaan is nog de vraag. Eigenlijk heb ik er de tijd niet voor i.v.m. een poging om de komende maanden af te studeren. Aan de andere kant is het voor de kinderen wel erg sneu om zeven weken lang hier te blijven en de tijd te moeten doden met computeren e.d. Misschien dat ik daarom toch nog probeer om ergens iets te pakken te krijgen. In elk geval gaan we niet met de tent, want dat is me deze keer te veel rompslomp. Bovendien zou ik bij een huisje een laptop mee kunnen nemen om daar te werken. Ik moet er nog eens over nadenken.

Met Jip heb ik het de laatste dagen ook even gehad. Van zondag op maandag werd ik halverwege de nacht wakker omdat ik dacht dat ik een blaf had gehoord. Even geluisterd, maar nee, niets, zeker gedroomd. 's Morgens om vijf uur weer een blaf. Dus toch. Hij blaft normaal gesproken maar een heel enkele keer; dus er moet iets zijn. Ik ben naar beneden gegaan en een enorme stank kwam me tegemoet. Ik zal u de details besparen, maar ik heb Johan uit zijn bed gehaald en terwijl hij met Jip ging lopen heb ik zijn bench schoongemaakt. Daarna zijn we om 6 uur naar het Haringvliet gegaan om hem te wassen. Jip vond het natuurlijk geweldig in het water, maar ik was er niet blij mee. De rest van de dag heeft hij in elk geval geen eten meer gekregen om zijn ingewanden tot rust te laten komen.

Martin

Morgen een jaar geleden

De tijd vliegt. Morgen wordt het al weer een jaar dat Anja is overleden. Er gaat geen dag voorbij of je denkt aan haar. Dat hebben wij allemaal.
Aan de andere kant mogen we hoop voor haar hebben. Dat troost meer dan ik kan uitspreken.
En verder?
Ik denk aan Psalm 10. "Gij aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw hand geve; op U verlaat zich de arme, Gij zijt geweest een Helper van den wees." In de Psalm wordt dat gezegd met het oog op de concrete situatie van arme mensen die wreed worden onderdrukt. Maar anderzijds, zou het ook niet altijd waar zijn?
Martin

Uitslagen

Goed nieuws en slecht nieuws. Ik begin met het slechte. Janneke heeft helaas niet het felbegeerde roze papier (tgenwoordig natuurlijk een pasje kunnen behalen. Arieke heeft voor de Pabo de rekentoets nog niet gehaald, maar de taaltoets wel. Die rekentoets komt nog wel. En tenslotte (inmiddels was ik al bij het positieve nieuws aangeland) mogen we met dankbaarheid aan de Heere zeggen dat ze is geslaagd voor het Havo. De laatste dagen waren wel spannend. Niet dat we bang waren dat ze gezakt zou zijn, maar door het vervelende gedoe op de Ibn Ghaldoun-school was er een risico dat alle examens ongeldig zouden worden verklaard.

En en foto hoort er natuurlijk wel bij dan:

Lente

Eindelijk is het dan toch mooi weer geworden. Niet dat ik veel buiten zit, want ik ben druk genoeg met al mijn dagelijkse werkzaamheden, maar na al die kou en regen is dit weer toch weldadig. Janneke en Arieke hebben vanmiddag wel in de zon gezeten, in de hoop bruin te worden. De zon is er sterk genoeg voor.
Arieke heeft inmiddels haar examens voor de Havo afgerond en moet nu wachten op de uitslag. Ze heeft inmiddels bedacht dat ze waarschijnlijk toch naar de Pabo wil en daarom is ze heel druk bezig om te oefenen voor de taal- en rekentoets, die ze daarvoor volgende week krijgt. Ik ben benieuwd of ze die in een keer haalt. Het is best pittige stof.
Janneke moet morgen rijexamen doen; dat is dus weer spannend. Het zou om verschillende redenen wel prettig zijn als ze het haalde.
De andere twee kids jongeren zijn bezig met de laatste loodjes van het schooljaar en dat mag tot mijn grote blijdschap best aardig gaan.

Er waren nog mensen die naar het nieuwe adres van mijn vader vroegen:

dhr. J. Diepeveen

Woonzorgcentrum de Engelenburgh Kamer 310

Kerkewijk 77

Veenendaal 3901ED

En nu ik toch bezig ben: door een fout is ons telefoonnummer niet meer in de telefoongids opgenomen. Dat is echter niet geheim: 0187-490979.
Martin

Pinksteren 2013

We kijken terug op een paar goede Pinksterdagen. Heel belangrijk daarvoor is dat o.a. onze Janneke zondagavond in het midden van de gemeente en voor Gods aangezicht belijdenis des geloofs mocht afleggen.  Als ouder kun je er intens blij mee zijn, als je kinderen dat mogen doen. Het was een heel fijne dienst in een bomvolle kerk. Heerlijk is het om te zien hoe allerlei mensen meeleven met de belijdeniscatechisanten. Uit de gemeente, ook vele van daarbuiten. Ook van Janneke's (en onze) familie- en kennissenkring waren er velen gekomen. Voor de meesten was het een heel eind rijden, maar tot onze blijdschap hadden degenen die konden komen dat er graag voor over.
De preek ging over de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord. Heel die wapenrusting is nodig en het is de bede voor de nieuwe lidmaten dat ze die mogen dragen en eenmaal bij de triumferende kerk mogen behoren.
Ik denk aan 2 Timotheus 4 vers 8: "Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben."
En natuurlijk is het ook mijn verlangen dat de andere drie eenmaal ook hun ja-woord mogen geven aan hun Heiland.
Op een dag als deze mis je Anja natuurlijk enorm. En dat geldt uiteraard ook voor haar vader. Daar komt bij dat er nog steeds zorgen zijn in de familiekring in het gezin van Anja's broer. Moeilijk.

Janneke is trouwens eind april gestopt met haar studie psychologie in Leiden. Voortdurend haalde ze haar tentamens net wel of net niet. Voor ons gevoel kende ze het wel, maar lukt de manier van tentamineren met meerkeuzevragen niet goed. Bij het maken van open vragen of papers was er geen probleem, vandaar. Eerlijk gezegd vind ik deze manier van overhoren bij een dergelijk vak ongeschikt, maar ja, ik trek in Leiden nu eenmaal niet aan de touwtjes. In elk geval hebben we er over nagedacht wat te doen en we kwamen tot de conclusie dat ze het dit jaar waarschijnlijk wel zou redden, maar de kans dat het volgend jaar toch niet zou lukken best reëel was. Vandaar dat ze de knoop heeft doorgehakt en per 1 mei zich heeft laten uitschrijven.
Nu is ze bezig om zich te bezinnen op wat ze dan volgend jaar gaat doen. Dat is nog even afwachten. Tot aan september heeft ze in elk geval niets te doen en daarom probeert ze voor de komende maanden nog wel een baantje te vinden. Het is spijtig, maar het is niet anders.

Mijn vader is inmiddels naar zijn definitieve kamer in de Engelenburgh gegaan. Zijn oude huisje hebben we nog niet helemaal klaar, maar het schiet wel op. Het heeft me al met al wel behoorlijk wat tijd gekost. Maar goed, het is voor hem wel fijn dat hij nu goed verzorgd is. Gisteren is hij ook bij de belijdenisdienst geweest. Het was fijn dat dat kon, want gezien zijn hele gezondheidssituatie is het toch wel een hele opgave voor hem.

Martin

Drukke bezigheden

Vorige week kreeg mijn vader te horen dat er voor hem een kamer vrij was in de Engelenburgh. Het is een mooie grote kamer aan de voorkant van het gebouw op de derde etage. Hij kijkt daarvandaan op de Kerkewijk, een drukke weg die dwars door Veenendaal heen loopt. Er is dus altijd wat te zien. We zijn er blij mee, want terug naar zijn eigen huisje is geen optie.
Maar ja, nu moet hij voor a.s. zaterdag verhuizen en dat betekent dat we plotseling veel werk moeten verzetten. Ik ben naar Ederveen gegaan om te helpen met alles. Oma Bouwheer is momenteel op Stellendam om voor de kinderen te zorgen. Die waren dubbel blij: ten eerste dat oma kwam en ten tweede dat ik er niet was. Hopelijk is dat een grap, want anders zwaait er wat!
Vandaag heb ik een laminaatvloer gelegd. Dat is geen lolletje: alles doet me zeer en ik ben zo stijf als een plank. Maar goed, het is inmiddels op een oor na gevild. Morgen gaan we met frisse moed weer verder.
Martin

Tempus fugit (de tijd vliegt)

Wat vliegt de tijd. Ik dacht bij mezelf: ik zal eens een nieuw blogbericht schrijven. Wat bleek? Het vorige bericht was van 6 maart. Janneke had toen net haar rijexamen afgelegd en was helaas gezakt. Inmiddels is ze al bijna weer toe aan een herkansing. Arieke is druk met het maken van de laatste PTA's voordat het centraal schriftelijk examen begint. Gelukkig staat ze er goed voor en mogen we dat wel met vertrouwen tegemoet zien. Normaal gesproken zou ze dat moeten gaan halen. Met Wouke en Johan gaat het op school ook best goed. Er komt wel eens een dikke onvoldoende langs, maar die zijn gelukkig in de minderheid.
Zelf ben ik best druk. Rondom de Pasen zijn er extra preken om voor te bereiden. Daarnaast het huishouden, ouderbezoeken van school, de catechisaties op Stellendam (inmiddels is het seizoen afgesloten) en nog veel meer kleinere en grotere dingen. Mijn week vliegt echt voorbij. Bovendien ben ik bezig met het afronden van de studie. Gelukkig mag ik daarmee best vooruitgaan, al blijft het toch wel een hele klus. Ik zie er wel naar uit om de boel af te hebben.
Met onze Jip gaat het ook goed. Hij groeit als kool en begint in de hondenpuberteit te komen. Maar we hebben hem desondanks nog redelijk goed onder controle. Het is best gezellig zo'n beest in huis, maar soms ook wel intensief, want je moet hem goed in de gaten houden om te voorkomen dat hij dingen kapot bijt. Er staat een bench in de kamer en daar brengt hij aardig wat uren per dag in door, zodat ik niet constant bij hem hoef te blijven. De kinderen zijn helemaal dol op hem. Deze week was hij gestoken door een hommel en daarvan was hij helemaal van slag. Hij lustte zelfs geen hondensnoepje meer en dat terwijl hij normaal gesproken een enorme gulzigaard is.
Mijn vader verblijft nog altijd in de Engelenburgh te Veenendaal. Het is de bedoeling dat hij er definitief gaat wonen. Het is dus wachten tot er een kamer beschikbaar komt. Hij heeft wel wat restverschijnselen van het herseninfarct, maar gezien zijn leeftijd is hij er nog vrij redelijk aan toe. Verder heeft hij het daar ook wel naar zijn zin en dat is dan ook voor ons wel zo prettig.
Komende week is het alweer een jaar geleden dat Anja naar Calando ging. Het was de zwaarste gang die we ooit gemaakt hebben. En toch is het voor haar en ons wel de beste oplossing geweest. Je denkt er in deze dagen natuurlijk heel veel aan terug. We hebben de Paasdagen achter de rug. We gedenken de opstanding van de Heere Jezus Christus uit de dood. Met de Pasen heb ik ook Psalm 118 weer eens in de kerk laten zingen. Indertijd zongen we die ook op het graf en sinds die tijd kon ik eigenlijk hem niet meer opgeven in een kerkdienst: veel te emotioneel. Maar de afgelopen dagen heb ik het toch maar weer gedaan. En het is toch een troost te mogen weten hoe zij is gestorven. Het is net zoals ds. Oorschot indertijd zei: eens zal ze mogen opstaan tot het eeuwige leven. En dat is toch een troost in het gemis.
Martin

Burgerinitiatief Een van ons

Dit bericht heeft niets te maken met het doel van onze blog, maar ik vind het wel de moeite waard om hier te plaatsen.

Via familie kreeg ik namelijk een mailtje met daarbij het verzoek om dit burgerinitiatief te steunen. Het wil opkomen voor de beschermwaardigheid van menselijke embryo's. Persoonlijk vind ik dit een goed initatief en daarom plaats ik een link naar de website:  Klik hier: Burgerinitiatief Een van ons (One of us)

Examens e.d.

Mijn laatste bericht is alweer bijna vier weken geleden geplaatst. Hoogste tijd voor een nieuw. Deze week staat in het kader van rij-examens. Janneke moest maandag het praktische examen doen (theorie heeft ze al eerder behaald). Helaas is het niet gelukt. We hopen op de volgende keer voor meer succes.
Vanmorgen moest Arieke in Barendrecht theorie-examen doen. Gelukkig mocht zij het wel halen. Om het te vieren zijn we met zijn tweeën na afloop naar Ikea geweest en hebben daar koffie met appeltaart op. Tevoren had ik gezegd dat ze, als ze zou zakken, voor straf óf rundvleesballetjes (met paard), óf amandeltaart (met E- Coli) zou krijgen. Gelukkig dus voor haar dat ze het haalde!

Vorige week hadden we voorjaarsvakantie. Heerlijk om eens een weekje rustig aan te kunnen doen. Vrijdag zijn we naar Ederveen geweest en hebben er gelijk een bezoekje aan Dierentuin Ouwehand in Rhenen aan vastgeknoopt. Jip hebben we meegenomen. Het was erg leuk om te zien hoe hij daar reageerde.

We zijn die dag uiteraard ook bij mijn vader geweest. Hij verblijft nog altijd in Veenendaal. Op zich gaat het niet slecht met hem, maar het lijkt er toch wel op dat het misschien beter voor hem is als hij daar blijft wonen in plaats van terug te keren naar zijn eigen huis. We moeten voorlopig nog wat onderzoeken afwachten. Het is en blijft een groot wonder dat hij die nacht buiten heeft overleefd. Wat ons betreft mogen we daarin toch de hand van de Heere zien die hem heeft gespaard.

Deze weken leven we weer in de lijdenstijd en het is bijna biddag. Mijn gedachten gaan nogal eens terug naar deze maanden van het vorige jaar. Anja had het toen erg moeilijk. Wij hadden in de gaten dat de laatste chemokuren de ziekte onvoldoende tot stilstand hadden kunnen brengen. Daarbij had ze het in geestelijk opzicht bijzonder moeilijk. Begin maart lag ze ook in het ziekenhuis en kregen we een slechte boodschap. Later heeft de Heere het voor haar anders willen maken, maar op dat moment viel het niet mee. Het is dat Hij ons vasthoudt, want anders....

Nu zijn we een jaar verder. Ik mag nu toch ook zeggen dat wij ook zijn geholpen en het ondanks alles toch best goed met ons gaat. op school gaat het goed, thuis hebben we het samen gezellig enz. "Veracht de dag van de kleine dingen niet..."

Martin