Na Pasen

Het is met steeds langere tussenpozen dat ik hier iets schrijf.  Daarvoor kan ik twee redenen geven. Ten eerste zou ik echt iets te schrijven moeten hebben en dat is niet altijd het geval. Tot onze grote dankbaarheid loopt alles eigenlijk min of meer gewoon. De achterliggend jaren hebben we ondervonden dat daar niets gewoons aan is, vandaar dan dat woordje dankbaarheid, De tweede reden is dat ik er ook gewoon niet aan toekom. Een week is zo voorbij gegleden en dan ontbreekt me wel eens de fut om weer achter de computer te kruipen voor een bericht. Maar goed, nu moet het er toch maar weer eens van komen.
In mijn vorige blog kondigde ik het begin van de lijdenstijd aan en inmiddels is het al weer de Paastijd. Voor de liturgische kalender geldt a.s zondag als zondag Misericordias Domini (Latijnse beginwoorden van Psalm 89), een dag waarop in het bijzonder wordt gedacht aan Gods goedheid. Heel hoogliturgisch ben ik niet ingesteld, maar me dunkt dat het niet verkeerd is om dit te gedenken na alles wat in de lijdenstijd en met de Paasmorgen is gebeurd. Wie uit deze heilsfeiten leven mag, die zal dat begrijpen.

"Want Uw goedheid, die wij loven,

Heeft van boven

Mijn geloft' en beê gehoord;

Gij deedt mij tot d' erf'nis komen

Van de vromen,

Wien de vrees Uws naams bekoort."

Ondertussen gaat het leven hier gewoon z'n gangetje. Een paar weken terug was ik jarig. We zijn toen met het hele gezin + aanhang gezellig uit eten geweest bij een pannenkoekenrestaurant. Daarvoor hebben we in het Omniversum de film Jerusalem bekeken. Echt een aanrader. Ook wel leuk om te zien trouwens, is dat je daar min of meer "onder ons" bent, maar dat is bij deze film wel te verwachten natuurlijk. Het was jaren geleden dat we in het Omniversum waren en ik moet zeggen dat het nog altijd best indrukwekkend is.
Met de kinderen gaat het wel goed. Johan en Wouke zijn druk bezig op de PM. Arieke heeft haar cursus gewichtsconsulente inmiddels bijna afgerond. Bij mij heeft het tot nu toe niet veel zoden aan de dijk gezet, maar wie weet, komt dat nog. Per 1 september begint ze nu aan de lerarenopleiding Nederlands in Utrecht. Janneke is druk met haar HBO-V en stages. Gelukkig gaat dat prima. Zelf ben ik nog bezig met de masterscriptie en daarvan begint het einde te naderen. Gelukkig.
Tenslotte is er nog Jip. Last but not least. Althans, qua aandacht die hij opeist. Ik wil niet overdrijven, maar in huis wordt eigenlijk nergens anders over gepraat, dan over hem. "Ah, kijk hem nu eens schattig liggen." "Hé, zie eens hoe lief hij uit zijn ogen kijkt." "Pff, wat is hij toch weer terror vandaag." Enzovoorts. Het was indertijd toch wel een goed idee om hem aan te schaffen, denk ik. Zo'n beest brengt heel wat vrolijkheid en afleiding in huis. Ik heb daar een goed gevoel over, al ben ik ook wel eens geneigd om hem achter het behang te plakken.
Martin

Voorjaarsvakantie

Het is al zolang geleden dat ik iets op de blog heb geschreven, dat ik me er gewoon voor schaam. De laatste keer was in december 2013. Het was voor mij een heel drukke tijd met meditaties, preekbeurten en allerlei andere dingen die " moesten."  Gelukkig kreeg ik alles rond, maar ik was blij toen de vakantie weer voorbij was. En bovenal ook dankbaar!

Hier gaat alles zo'n beetje z'n gangetje. Er is niet veel verandering te melden, behalve dat Arieke eind januari heeft besloten te stoppen met de Pabo, omdat ze tot de conclusie kwam dat het toch niet iets voor haar is. Het is heel jammer, want tevoren hebben we best goed nagedacht over de studiekeuze en als dan later blijkt dat het niet is wat je ervan verwachtte, is dat heel jammer. Nu wil ze in september beginnen met een andere opleiding, maar welke dat gaat worden is nog niet beslist.

Ze heeft geprobeerd om voor de tussentijd een baantje te vinden, maar dat viel tot nu toe erg tegen. Zodoende heeft ze besloten om eerste een deeltijdopleiding gewichtsconsulente te gaan volgen. Die duurt normaal gesproken een jaar, maar omdat ze verder toch thuis is, kan ze het makkelijk binnen een half jaar afronden. Aan het einde van de cursus kan ze examen doen en daarna zelfs een eigen praktijk beginnen. Ik zei al dat ze bij mij stage kon lopen... In elk geval gaan we gezonder eten, vrees ik.

Vorige week zijn we een midweek naar noord-Frankrijk geweest. Mijn vader had daar een huis gehuurd en met bijna de hele familie zijn we in St. Omer geweest. Het was ontzettend leuk en we hebben met z'n allen enorm genoten. Op de een of andere manier gaan zulke dagen stukken sneller dan anderen, dus voordat je het weet parkeer je de auto vrijdags weer op de Brielsestraat en is alles weer achter de rug. 

Aanstaande zondag gaan we de lijdenstijd weer in. Voor mij betekent dit dat allerlei herinneringen aan het voorjaar van 2012 weer bovenkomen. Het was de tijd waarin we merkten dat het met Anja niet goed ging. Dat was heel verdrietig. Tegelijk heeft de Heere haar toen zo vertroost, dat ik er nog altijd verwonderd over ben. Dat zijn geen dingen die we zelf kunnen maken of over ons afroepen. En Hij kan ook andere wegen met ons gaan. Ik zou dus niet willen en kunnen zeggen dat dit bij anderen ook zo zou moeten gebeuren. Maar het zegt ons wel dat we hoe dan ook te maken hebben met een Helper in de nood, die volkomen uitkomst geven kan en wil.

Martin

P.s. Er zijn soms mensen die graag zouden willen reageren met een berichtje naar een mailbox. Helaas kan ik zoiets niet in de Blog instellen. Maar wie mij wil schrijven kan en mag dat altijd in mijn gewone mailbox doen.

Mijn mailaccount heb ik bij gmail.com. Als u dan een bericht stuurt aan m.diepeveen@... komt het vanzelf bij mij binnen.

Tot slot nog twee foto's. De ene is van mijn vader en mij en de andere van het huis.

Bijna Kerst (vervolg)

Komende week mogen de geboorte herdenken van de Zaligmaker van zondaren. Waarom God mens werd, zo luidt de titel van een mooi en diepzinnig boekje van Anselmus van Canterbury. Daarom dus: omdat wij zondaren zijn. En geen mens kan de schuld daarvan wegnemen. Daarom moest God mens worden, opdat Hij dat doen zou.
Namens ons allen wens ik u gezegende kerstdagen toe.

Martin

Bijna Kerst

Momenteel bevinden we ons in de donkere dagen voor Kerst. Zelf zou ik er bij willen zeggen: ook de drukke dagen met Kerst. De verschillende preekbeurten, kerstvieringen, diensten met Oud- en Nieuwjaar, het houdt je allemaal behoorlijk bezig. En dan moet er in huis ook nog wel wat gebeuren. Kortom, genoeg te doen. Maar ik maak toch even tijd om eens een blogbericht te schrijven.
Alles gaat hier gewoon z'n gangetje. Met Janneke en Arieke gaat het op resp. de CHE en de Driestar goed. Het is een hele overstap naar een beroepsopleiding, maar ik heb er wel vertrouwen in dat het gaat lukken. Wouke en Johan zijn druk op de Prins Maurits en dat gaat eigenlijk ook best.
In mijn laatste bericht maakte ik melding van een nieuw onderwijsprogramma van de Universiteit Utrecht en de kans dat dit voor mij het een en ander aan extra werk zou meebrengen. Het heeft een paar maanden geduurd, maar vorige week kreeg ik eindelijk het bericht dat ik gewoon mijn oude programma kan afmaken. Daar ben ik heel blij mee, want ik zie er enorm naar uit om de studie kunnen afronden.
Jip hebben we ook nog. Hij is inmiddels bijna uitgegroeid en uiteindelijk voor een labrador niet zo heel groot. Hij is nog altijd heel speels en baldadig. Maar aan de andere kant begint hij over het algemeen ook aardig goed te luisteren. Het is voor iedereen wel een stuk gezelligheid in huis. Het grote nadeel van zo'n hond is wel dat hij flink verhaard. Ik dacht indertijd dat dit bij een hond met vrije korte en rechte haren wel zou loslopen, maar niets is minder waar. Maandag zijn Wouke en ik even met hem naar het Haringvliet geweest. Hij vindt dat het einde.

Martin

Z'n gangetje.

Mijn vorige bericht dateert van eind augustus. We zijn inmiddels alweer een maand verder. De scholen zijn begonnen en iedereen heeft zijn of haar draai weer gevonden. Janneke en Arieke zijn doordeweeks nogal eens in Ederveen bij oma. Dat is voor hen handiger in verband met de reis naar school. Wanneer ze om ongeveer half negen moeten beginnen, moeten ze hier vandaan zo ontzettend vroeg met de bus mee dat het niet leuk meer is. En voor oma is het natuurlijk ook gezellig.
Janneke volgt tegenwoordig de opleiding tot verpleegkundige (HBO-V), die haar tot nu toe stukken beter bevalt de opleiding in Leiden.
Arieke zit op de Pabo De Driestar in Gouda. Ook zij heeft het er enorm naar haar zin. Ik vind het wel mooi dat ze wat dat betreft in de voetsporen van Anja treedt, die haar tijd op de Pabo ook geweldig vond.
Johan en Wouke zijn druk op de Prins Maurits met de Havo. Wouke in de vierde en Johan in klas twee.
Zelf ben ik na de vakantie uiteraard ook weer met de studie aan de gang gegaan. Sinds 1 september is er aan de universiteit echter een nieuw onderwijsprogramma van kracht. Wat dat precies voor mij gaat betekenen is momenteel nog afwachten, maar het zou kunnen betekenen dat ik helaas te maken krijg met aanvullende eisen.
Verder gaat alles z'n gewone gangetje en dat is eigenlijk ook het beste. Vorige week werd mijn vader 86 jaar oud en toen zijn we met de hele familie Grieks wezen eten. Dat was heel fijn.
Eigenlijk zijn we er in gezegend dat alle dingen best redelijk goed mogen lopen. Toen Anja ziek was zeiden we wel eens tegen elkaar dat de Heere het voor haar goed zou maken, maar zou Hij het dan ook niet voor de achterblijvers doen! Ondanks het verdriet en het gemis is dat toch iets om verwonderd over te zijn. Dat mag best wel eens gezegd worden!
Martin

Vakantie Frankrijk

We zijn zaterdag weer thuis gekomen van twee weken in Frankrijk. De eerste week verbleven we in de midden-Frankrijk in de buurt van Bourges. Een landelijk gebied met veel natuurschoon. Ook zijn er heel veel oude dorpjes te vinden, vaak met een cité medievale. Heel mooi.
Daarna zijn we verkast naar de Haute Ardèche. Gelukkig is het hier niet zo toeristisch als het gebied rondom de Pont d'Arc. Het is een adembenemend mooi bergachtig gebied, maar met oneindig veel kronkelweggetjes. In Pranles hebben we het geboortehuis bezocht van Marie Durand, die 38 jaar gevangen heeft gezeten in Aigues Mortes omwille van haar geloof. Tegenwoordig is dit huis een museum. http://lebouschetdepranles.free.fr/
De terugreis op 'zwarte zaterdag' viel erg mee. Richting het zuiden stonden lange rijen auto's, maar de andere kant op was er weinig aan de hand. Alleen in Lyon stonden we een half uur in de file.
Al met al kijken we met dankbaarheid terug op onze vakantie. 
Martin

Bijna vakantie

Het is bijna vakantie. Arieke en Wouke werken deze week nog op de Prins Maurits bij de boekeninname. Vrijdag is er ook nog de jaarsluiting en dan is het weer gebeurd voor het cursusjaar 2012-2013. Wat gaat het toch snel. Gelukkig zijn Wouke en Johan allebei bevorderd tot het volgende leerjaar. Ik ben er blij mee.

Of we dit jaar op vakantie gaan is nog de vraag. Eigenlijk heb ik er de tijd niet voor i.v.m. een poging om de komende maanden af te studeren. Aan de andere kant is het voor de kinderen wel erg sneu om zeven weken lang hier te blijven en de tijd te moeten doden met computeren e.d. Misschien dat ik daarom toch nog probeer om ergens iets te pakken te krijgen. In elk geval gaan we niet met de tent, want dat is me deze keer te veel rompslomp. Bovendien zou ik bij een huisje een laptop mee kunnen nemen om daar te werken. Ik moet er nog eens over nadenken.

Met Jip heb ik het de laatste dagen ook even gehad. Van zondag op maandag werd ik halverwege de nacht wakker omdat ik dacht dat ik een blaf had gehoord. Even geluisterd, maar nee, niets, zeker gedroomd. 's Morgens om vijf uur weer een blaf. Dus toch. Hij blaft normaal gesproken maar een heel enkele keer; dus er moet iets zijn. Ik ben naar beneden gegaan en een enorme stank kwam me tegemoet. Ik zal u de details besparen, maar ik heb Johan uit zijn bed gehaald en terwijl hij met Jip ging lopen heb ik zijn bench schoongemaakt. Daarna zijn we om 6 uur naar het Haringvliet gegaan om hem te wassen. Jip vond het natuurlijk geweldig in het water, maar ik was er niet blij mee. De rest van de dag heeft hij in elk geval geen eten meer gekregen om zijn ingewanden tot rust te laten komen.

Martin

Morgen een jaar geleden

De tijd vliegt. Morgen wordt het al weer een jaar dat Anja is overleden. Er gaat geen dag voorbij of je denkt aan haar. Dat hebben wij allemaal.
Aan de andere kant mogen we hoop voor haar hebben. Dat troost meer dan ik kan uitspreken.
En verder?
Ik denk aan Psalm 10. "Gij aanschouwt de moeite en het verdriet, opdat men het in Uw hand geve; op U verlaat zich de arme, Gij zijt geweest een Helper van den wees." In de Psalm wordt dat gezegd met het oog op de concrete situatie van arme mensen die wreed worden onderdrukt. Maar anderzijds, zou het ook niet altijd waar zijn?
Martin

Uitslagen

Goed nieuws en slecht nieuws. Ik begin met het slechte. Janneke heeft helaas niet het felbegeerde roze papier (tgenwoordig natuurlijk een pasje kunnen behalen. Arieke heeft voor de Pabo de rekentoets nog niet gehaald, maar de taaltoets wel. Die rekentoets komt nog wel. En tenslotte (inmiddels was ik al bij het positieve nieuws aangeland) mogen we met dankbaarheid aan de Heere zeggen dat ze is geslaagd voor het Havo. De laatste dagen waren wel spannend. Niet dat we bang waren dat ze gezakt zou zijn, maar door het vervelende gedoe op de Ibn Ghaldoun-school was er een risico dat alle examens ongeldig zouden worden verklaard.

En en foto hoort er natuurlijk wel bij dan:

Lente

Eindelijk is het dan toch mooi weer geworden. Niet dat ik veel buiten zit, want ik ben druk genoeg met al mijn dagelijkse werkzaamheden, maar na al die kou en regen is dit weer toch weldadig. Janneke en Arieke hebben vanmiddag wel in de zon gezeten, in de hoop bruin te worden. De zon is er sterk genoeg voor.
Arieke heeft inmiddels haar examens voor de Havo afgerond en moet nu wachten op de uitslag. Ze heeft inmiddels bedacht dat ze waarschijnlijk toch naar de Pabo wil en daarom is ze heel druk bezig om te oefenen voor de taal- en rekentoets, die ze daarvoor volgende week krijgt. Ik ben benieuwd of ze die in een keer haalt. Het is best pittige stof.
Janneke moet morgen rijexamen doen; dat is dus weer spannend. Het zou om verschillende redenen wel prettig zijn als ze het haalde.
De andere twee kids jongeren zijn bezig met de laatste loodjes van het schooljaar en dat mag tot mijn grote blijdschap best aardig gaan.

Er waren nog mensen die naar het nieuwe adres van mijn vader vroegen:

dhr. J. Diepeveen

Woonzorgcentrum de Engelenburgh Kamer 310

Kerkewijk 77

Veenendaal 3901ED

En nu ik toch bezig ben: door een fout is ons telefoonnummer niet meer in de telefoongids opgenomen. Dat is echter niet geheim: 0187-490979.
Martin

Pinksteren 2013

We kijken terug op een paar goede Pinksterdagen. Heel belangrijk daarvoor is dat o.a. onze Janneke zondagavond in het midden van de gemeente en voor Gods aangezicht belijdenis des geloofs mocht afleggen.  Als ouder kun je er intens blij mee zijn, als je kinderen dat mogen doen. Het was een heel fijne dienst in een bomvolle kerk. Heerlijk is het om te zien hoe allerlei mensen meeleven met de belijdeniscatechisanten. Uit de gemeente, ook vele van daarbuiten. Ook van Janneke's (en onze) familie- en kennissenkring waren er velen gekomen. Voor de meesten was het een heel eind rijden, maar tot onze blijdschap hadden degenen die konden komen dat er graag voor over.
De preek ging over de geestelijke wapenrusting uit Efeze 6: het zwaard des Geestes, hetwelk is Gods Woord. Heel die wapenrusting is nodig en het is de bede voor de nieuwe lidmaten dat ze die mogen dragen en eenmaal bij de triumferende kerk mogen behoren.
Ik denk aan 2 Timotheus 4 vers 8: "Voorts is mij weggelegd de kroon der rechtvaardigheid, welke mij de Heere, de rechtvaardige Rechter, in dien dag geven zal; en niet alleen mij, maar ook allen, die Zijn verschijning liefgehad hebben."
En natuurlijk is het ook mijn verlangen dat de andere drie eenmaal ook hun ja-woord mogen geven aan hun Heiland.
Op een dag als deze mis je Anja natuurlijk enorm. En dat geldt uiteraard ook voor haar vader. Daar komt bij dat er nog steeds zorgen zijn in de familiekring in het gezin van Anja's broer. Moeilijk.

Janneke is trouwens eind april gestopt met haar studie psychologie in Leiden. Voortdurend haalde ze haar tentamens net wel of net niet. Voor ons gevoel kende ze het wel, maar lukt de manier van tentamineren met meerkeuzevragen niet goed. Bij het maken van open vragen of papers was er geen probleem, vandaar. Eerlijk gezegd vind ik deze manier van overhoren bij een dergelijk vak ongeschikt, maar ja, ik trek in Leiden nu eenmaal niet aan de touwtjes. In elk geval hebben we er over nagedacht wat te doen en we kwamen tot de conclusie dat ze het dit jaar waarschijnlijk wel zou redden, maar de kans dat het volgend jaar toch niet zou lukken best reëel was. Vandaar dat ze de knoop heeft doorgehakt en per 1 mei zich heeft laten uitschrijven.
Nu is ze bezig om zich te bezinnen op wat ze dan volgend jaar gaat doen. Dat is nog even afwachten. Tot aan september heeft ze in elk geval niets te doen en daarom probeert ze voor de komende maanden nog wel een baantje te vinden. Het is spijtig, maar het is niet anders.

Mijn vader is inmiddels naar zijn definitieve kamer in de Engelenburgh gegaan. Zijn oude huisje hebben we nog niet helemaal klaar, maar het schiet wel op. Het heeft me al met al wel behoorlijk wat tijd gekost. Maar goed, het is voor hem wel fijn dat hij nu goed verzorgd is. Gisteren is hij ook bij de belijdenisdienst geweest. Het was fijn dat dat kon, want gezien zijn hele gezondheidssituatie is het toch wel een hele opgave voor hem.

Martin

Drukke bezigheden

Vorige week kreeg mijn vader te horen dat er voor hem een kamer vrij was in de Engelenburgh. Het is een mooie grote kamer aan de voorkant van het gebouw op de derde etage. Hij kijkt daarvandaan op de Kerkewijk, een drukke weg die dwars door Veenendaal heen loopt. Er is dus altijd wat te zien. We zijn er blij mee, want terug naar zijn eigen huisje is geen optie.
Maar ja, nu moet hij voor a.s. zaterdag verhuizen en dat betekent dat we plotseling veel werk moeten verzetten. Ik ben naar Ederveen gegaan om te helpen met alles. Oma Bouwheer is momenteel op Stellendam om voor de kinderen te zorgen. Die waren dubbel blij: ten eerste dat oma kwam en ten tweede dat ik er niet was. Hopelijk is dat een grap, want anders zwaait er wat!
Vandaag heb ik een laminaatvloer gelegd. Dat is geen lolletje: alles doet me zeer en ik ben zo stijf als een plank. Maar goed, het is inmiddels op een oor na gevild. Morgen gaan we met frisse moed weer verder.
Martin

Tempus fugit (de tijd vliegt)

Wat vliegt de tijd. Ik dacht bij mezelf: ik zal eens een nieuw blogbericht schrijven. Wat bleek? Het vorige bericht was van 6 maart. Janneke had toen net haar rijexamen afgelegd en was helaas gezakt. Inmiddels is ze al bijna weer toe aan een herkansing. Arieke is druk met het maken van de laatste PTA's voordat het centraal schriftelijk examen begint. Gelukkig staat ze er goed voor en mogen we dat wel met vertrouwen tegemoet zien. Normaal gesproken zou ze dat moeten gaan halen. Met Wouke en Johan gaat het op school ook best goed. Er komt wel eens een dikke onvoldoende langs, maar die zijn gelukkig in de minderheid.
Zelf ben ik best druk. Rondom de Pasen zijn er extra preken om voor te bereiden. Daarnaast het huishouden, ouderbezoeken van school, de catechisaties op Stellendam (inmiddels is het seizoen afgesloten) en nog veel meer kleinere en grotere dingen. Mijn week vliegt echt voorbij. Bovendien ben ik bezig met het afronden van de studie. Gelukkig mag ik daarmee best vooruitgaan, al blijft het toch wel een hele klus. Ik zie er wel naar uit om de boel af te hebben.
Met onze Jip gaat het ook goed. Hij groeit als kool en begint in de hondenpuberteit te komen. Maar we hebben hem desondanks nog redelijk goed onder controle. Het is best gezellig zo'n beest in huis, maar soms ook wel intensief, want je moet hem goed in de gaten houden om te voorkomen dat hij dingen kapot bijt. Er staat een bench in de kamer en daar brengt hij aardig wat uren per dag in door, zodat ik niet constant bij hem hoef te blijven. De kinderen zijn helemaal dol op hem. Deze week was hij gestoken door een hommel en daarvan was hij helemaal van slag. Hij lustte zelfs geen hondensnoepje meer en dat terwijl hij normaal gesproken een enorme gulzigaard is.
Mijn vader verblijft nog altijd in de Engelenburgh te Veenendaal. Het is de bedoeling dat hij er definitief gaat wonen. Het is dus wachten tot er een kamer beschikbaar komt. Hij heeft wel wat restverschijnselen van het herseninfarct, maar gezien zijn leeftijd is hij er nog vrij redelijk aan toe. Verder heeft hij het daar ook wel naar zijn zin en dat is dan ook voor ons wel zo prettig.
Komende week is het alweer een jaar geleden dat Anja naar Calando ging. Het was de zwaarste gang die we ooit gemaakt hebben. En toch is het voor haar en ons wel de beste oplossing geweest. Je denkt er in deze dagen natuurlijk heel veel aan terug. We hebben de Paasdagen achter de rug. We gedenken de opstanding van de Heere Jezus Christus uit de dood. Met de Pasen heb ik ook Psalm 118 weer eens in de kerk laten zingen. Indertijd zongen we die ook op het graf en sinds die tijd kon ik eigenlijk hem niet meer opgeven in een kerkdienst: veel te emotioneel. Maar de afgelopen dagen heb ik het toch maar weer gedaan. En het is toch een troost te mogen weten hoe zij is gestorven. Het is net zoals ds. Oorschot indertijd zei: eens zal ze mogen opstaan tot het eeuwige leven. En dat is toch een troost in het gemis.
Martin

Burgerinitiatief Een van ons

Dit bericht heeft niets te maken met het doel van onze blog, maar ik vind het wel de moeite waard om hier te plaatsen.

Via familie kreeg ik namelijk een mailtje met daarbij het verzoek om dit burgerinitiatief te steunen. Het wil opkomen voor de beschermwaardigheid van menselijke embryo's. Persoonlijk vind ik dit een goed initatief en daarom plaats ik een link naar de website:  Klik hier: Burgerinitiatief Een van ons (One of us)

Examens e.d.

Mijn laatste bericht is alweer bijna vier weken geleden geplaatst. Hoogste tijd voor een nieuw. Deze week staat in het kader van rij-examens. Janneke moest maandag het praktische examen doen (theorie heeft ze al eerder behaald). Helaas is het niet gelukt. We hopen op de volgende keer voor meer succes.
Vanmorgen moest Arieke in Barendrecht theorie-examen doen. Gelukkig mocht zij het wel halen. Om het te vieren zijn we met zijn tweeën na afloop naar Ikea geweest en hebben daar koffie met appeltaart op. Tevoren had ik gezegd dat ze, als ze zou zakken, voor straf óf rundvleesballetjes (met paard), óf amandeltaart (met E- Coli) zou krijgen. Gelukkig dus voor haar dat ze het haalde!

Vorige week hadden we voorjaarsvakantie. Heerlijk om eens een weekje rustig aan te kunnen doen. Vrijdag zijn we naar Ederveen geweest en hebben er gelijk een bezoekje aan Dierentuin Ouwehand in Rhenen aan vastgeknoopt. Jip hebben we meegenomen. Het was erg leuk om te zien hoe hij daar reageerde.

We zijn die dag uiteraard ook bij mijn vader geweest. Hij verblijft nog altijd in Veenendaal. Op zich gaat het niet slecht met hem, maar het lijkt er toch wel op dat het misschien beter voor hem is als hij daar blijft wonen in plaats van terug te keren naar zijn eigen huis. We moeten voorlopig nog wat onderzoeken afwachten. Het is en blijft een groot wonder dat hij die nacht buiten heeft overleefd. Wat ons betreft mogen we daarin toch de hand van de Heere zien die hem heeft gespaard.

Deze weken leven we weer in de lijdenstijd en het is bijna biddag. Mijn gedachten gaan nogal eens terug naar deze maanden van het vorige jaar. Anja had het toen erg moeilijk. Wij hadden in de gaten dat de laatste chemokuren de ziekte onvoldoende tot stilstand hadden kunnen brengen. Daarbij had ze het in geestelijk opzicht bijzonder moeilijk. Begin maart lag ze ook in het ziekenhuis en kregen we een slechte boodschap. Later heeft de Heere het voor haar anders willen maken, maar op dat moment viel het niet mee. Het is dat Hij ons vasthoudt, want anders....

Nu zijn we een jaar verder. Ik mag nu toch ook zeggen dat wij ook zijn geholpen en het ondanks alles toch best goed met ons gaat. op school gaat het goed, thuis hebben we het samen gezellig enz. "Veracht de dag van de kleine dingen niet..."

Martin

Jip overwint zichzelf

Om Jip zijn eten te geven is elke keer weer een hevige gebeurtenis. Hij valt er op aan of hij in geen dagen te eten heeft gehad.
Vanavond heeft Wouke hem geduld bij gebracht. Kijk maar eens op het onderstaande filmpje.

Ze legt een brokje voer op zijn voorpoot en hij mag het pas hebben als ze het hem geeft. En het lukt nog ook!

De Ramp

Gisteren was het 60 jaar geleden van de Ramp. In de kerk aan de Bosschieterstraat hebben we een zeer indrukwekkende herdenkingsdienst bijgewoond. Net als 10 jaar geleden werd daar De Herdenkingscantate van Arie J. Keijzer ten gehore gebracht, nadat eerst de namen van de mensen die toen zijn omgekomen waren afgelezen. De componist was zelf ook aanwezig.
De cantate begint met: "God heeft u zwaar beproefd. Ik weet Eén troost-grond maar: dat Hij het deed (P.A. de Genestet). 
Daarna andere liederen en muziek, waarin naar mijn mening ontzettend goed wordt weergegeven hoe veel mensen de watersnoodramp godsdienstig hebben ervaren. Dat zijn niet zozeer de vragen van: waar was God? Daarentegen wordt door alles heen Zijn macht en trouw beleden.
Het gaf me veel te denken en ontroerde zeer, omdat mijn gedachten ook teruggingen naar het overlijden van Anja. Niet alle kinderen konden mee naar de kerk, omdat Johan ziek was, maar zij hadden ongeveer dezelfde gedachten als ik. Hoe aangrijpend het ook was, je komt toch getroost de kerk uit.

Johan had de afgelopen dagen griep, waarbij hij op een gegeven moment bijna 40 graden koorts had. Maar gelukkig is het inmiddels weer een stuk beter met hem.

Met Jip gaat het ook zeer naar tevredenheid. Inmiddels is hij, op een enkel vergissinkje na, zindelijk. Als we gaan wandelen loopt hij meestal keurig naast ons en hij begint best goed te luisteren. De kinderen zijn druk bezig om hem van alles en nog wat aan te leren en dan merk je dat hij best een slimme hond is. Het is erg leuk en soms moet je vreselijk lachen om hem. Maar er zijn ook wel eens momenten dat ik hem liever achter het behang zou willen plakken, dat zeg ik ook eerlijk.

Mijn vader is blij met de kaarten die hij heeft gekregen. Naar omstandigheden gaat het vrij goed met hem. Er zijn wel wat restverschijnselen van het herseninfarct, maar we beseffen dat het veel erger had gekund. En nog altijd verwondert het ons dat hij die nacht in de vrieskou heeft mogen overleven. Dat kunnen we maar aan Eén toeschrijven!
Momenteel krijgt hij therapie. Over vier weken wordt gekeken hoe we verder gaan. Er is een mogelijkheid dat hij met wat extra hulp naar zijn eigen huisje kan, maar het zou ook nog kunnen dat er naar een andere oplossing wordt gekeken. Wat dat betreft is er nog niets zeker.

Morgen is het weer zondag. 's Morgens moet ik in Werkendam voorgaan. Omdat er voor de middag een dubbele afspraak was gemaakt, heb ik die onverwacht vrij. Jammer, maar helaas. Anderzijds is het ook wel eens fijn om als gezin naar de kerk te kunnen gaan. En dat gezin breidt zich inmiddels uit. Zowel Janneke als Arieke hebben namelijk "aanhang." En die komen hier morgen allebei mee naar de kerk. Dus ja...

Martin


P.s. De herdenkingsdienst is na te luisteren op: http://www.kerkomroep.nl/#kerk.php?mp=11118. Klik dan op afspelen bij de dienst van 1-2-2013 om 20:09.

Van opa Diepeveen

Hartelijk dank voor uw belangstelling. Het gaat weer redelijk goed met mij. Ik ben wonderlijk gespaard door de Heere. We mogen Hem dankbaar zijn die daarvoor heeft gezorgd.

Joh. Diepeveen

Verstuurd vanaf mijn iPad



P.s. 
1. Het is de bedoeling dat mijn vader morgen wordt overgeplaatst naar de Engelenburgh in Veenendaal om daar verder te revalideren, waarna bekeken wordt of hij terug naar zijn eigen huisje kan (Martin).

2. Sommige mensen vroegen me naar zijn adres:

Dhr. J. Diepeveen
Woonzorgcentrum de Engelenburgh
Afd. de Schakel, kamer 59.1
Kerkewijk 77
3901ED Veenendaal

Weer ziekenhuis

Zaterdagmorgen is mijn vader in het ziekenhuis opgenomen met een herseninfarct. Dat zit op een plaats waardoor hij zijn oriëntatievermogen kwijt is/was.
Vrijdag was hij met de regiotaxi naar de verjaardag van een van de kinderen van mijn zus geweest. Achteraf was hij toen niet helemaal zo als anders, maar toch had op dat moment niemand in de gaten dat er iets mis was. Toen hij thuis was gebracht door de taxi kon hij de deur van zijn huisje niet open krijgen, waarna hij besloot hulp te halen. Omdat hij zijn oriëntatievermogen kwijt was, kon hij echter niet komen waar hij wilde zijn. Al met al heeft hij vervolgens de hele nacht buiten in de vrieskou rondgezworven. Hij is een paar keer gevallen en zat helemaal onder het zand.
's-Morgenvroeg om een uur of negen heeft iemand hem gevonden. Hij lag in een maisveld, was onderkoeld en zat vol builen en schrammen door de valpartijen. Gebroken had hij wonder boven wonder niets.
Met de ambulance is naar het ziekenhuis gebracht, waar ze met een CT-scan van zijn hoofd de diagnose hebben gesteld. Het is een heel groot wonder dat hij nog leeft. Een hele nacht in de kou is voor een jong iemand al erg zwaar, maar zeker als je zoals hij 85 bent. Wat dat betreft kunnen we alleen maar de sparende hand van de Heere daarin zien en mogen we Hem daarvoor danken.
Het gaat nu wel weer wat beter met hem, al is hij nog wel een beetje in de war af en toe. Maar toch, hij weet vrij goed te vertellen waar hij die nacht overal is geweest. Het lijkt er momenteel op dat hij verder weinig klachten hieraan over heeft gehouden. Hij kan alles bewegen en is best redelijk goed in staat tot een gesprek.

In het ziekenhuis vroeg hij naar zijn Ipad. Ach, zeiden ze van de verpleging, hij is erg verward, want hij vroeg naar zijn Ipad. Maar helaas voor hen, hij heeft er echt een en wilde die graag hebben, zodat hij naar de kerkomroep kon luisteren! Waarschijnlijk is hij op die neurologieafdeling de eerste patient ooit met zo'n ding.

Omdat ik niet wist hoe het verder zou gaan heb ik gisteravond mijn preekbeurt op Stellendam maar teruggegeven en zijn we naar Ede gegaan. Het speet me heel erg, maar gezien de situatie leek me dit toch het beste. Je merkt dan het grote nadeel dat je ver bij de familie vandaan woont.

Een heel ander onderwerp is onze hond. Met Jip gaat het goed. Hij is op een enkel vergissinkje na zindelijk. De kinderen hebben hem al geleerd om op commando te gaan zitten een pootje te geven. Voor een beestje van 11 weken is dat niet slecht, lijkt me. Hij begint ook best te luisteren naar ons en is erg lief. Hoewel hij aan het einde van de dag soms ook knap vervelend kan worden. Hij is dan moe en er is dan geen land mee te bezeilen. Het is net alsof je een klein kind in huis hebt. En dan is er maar een oplossing: naar bed, of in Jips geval: in zijn bench.

Martin

Jip

Sinds gisteren hebben we dan eindelijk ons hondje. Samen met Janneke ben ik hem wezen halen. De anderen hadden ook dolgraag meegewild, maar helaas voor hen moesten ze naar school. Inmiddels zijn de ooohs en aaahs niet van de lucht, want het is natuurlijk een koddig beestje. We laten hem heel wat keren op de dag uit, want ja, goed zindelijk is hij uiteraard nog niet. Zijn naam is Jip.

Vannacht ging het niet vreselijk slecht voor wat betreft het geblaf, maar om nu te zeggen dat we hem niet hoorden, nee, dat nu ook weer niet echt. Laat ik het zo zeggen: ik had me op nog erger ingesteld. In elk geval weet ik weer hoe het aanvoelt om een pasgeboren baby in huis te hebben. Hopelijk verbetert het snel.

Al met al zijn we wel blij met Jip. Het is een leuk enthousiast hondje, waar je soms echt om moet lachen, maar dat andere keren lekker tegen je aankruipt.

Martin

Tijd

Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Mijn vorige blogbericht heb ik voor mijn gevoel nog maar even geleden geschreven, maar het is toch al weer van 14 november. Hoogtijd voor een nieuwe.

Inmiddels is Arieke haar beugel kwijt en heeft ze  nu weer een stralende glimlach met keurig rechte tanden. Ik ben natuurlijk geen tandarts, maar ik vermoed dat Johan er ook niet aan ontkomt om een beugel te moeten dragen. Ik wacht het wel af. De meiden zijn er in elk geval nu alle drie van verlost.

Van opa Diepeveen kregen wij begin december iets om met elkaar te verdelen. Na een kort overleg was de beslissing al gauw gevallen: "We leggen het geld bij elkaar en kopen een hond." Ik moest daar wel even over nadenken, want ja, dat betekent uiteraard wel wat. Maar goed, we hebben keiharde afspraken gemaakt over dingen als uitlaten en verzorgen. En toen heb ik de knoop maar doorgehakt. Vooruit dan maar. Inmiddels hebben we een labradorpup gekocht en die mag volgende week het nest uit. Zo'n labrador is een gezellige hond, ook geen blaffer en heel lief. Kortom, wie op Stellendam woont zal een van ons nog wel eens met dat beest zien lopen.

Deze dagen zijn ook druk met de voorbereidingen voor de diensten rondom Kerst en de jaarwisseling. Daarbij nog een ouderenmiddag en een andere bijeenkomst in het Spectrum. Tussendoor probeer ik elke dag een stuk van de studie te doen. Kortom, werk genoeg. Maar wel heel fijn om je gedachten zo te verzetten. En bovendien: er is niets mooiers dan met het Woord bezig te mogen zijn en dat uit te delen. Dat is een geweldig voorrecht. Niet te bevatten eigenlijk.

Een licht, zo groot, zo schoon,

Gedaald van 's hemels troon,

Straalt volk bij volk in d' ogen;

Terwijl 't het blind gezicht

Van 't heidendom verlicht,

En Isrel zal verhogen.

Tweede Kamer

Af en toe, vind ik, moet je iets geks kunnen doen. Vanmiddag keek ik even op de computer naar het debat in de tweede kamer. Even ging de camera over de publieke tribune en ik zag dat deze nog lang niet vol zat. En ja, toen kreeg ik het idee daarheen te gaan. Wouke en Arieke waren tamelijk vroeg uit van school. Janneke was toch al op Stellendam en Johan ben ik om kwart over drie in Middelharnis op gaan halen. Daarna zijn we naar Den Haag gereden. Toen we aankwamen werd al na een paar minuten de vergadering geschorst voor een eetpauze. Daarom zijn we wat langer gebleven en hebben we ook een stuk van de avondvergadering bijgewoond. Het was erg leuk om dit eens mee te maken. Bijgaand de foto's. Wouke wilde niet op de blog komen te staan en daarom hebben we haar er af geknipt.
Martin

Herfstweer

Het is hoog tijd voor een nieuw bericht. Niet dat ik zoveel bijzonders heb te melden, maar toch. Buiten is het echt herfstweer. De wind loeit af en toe rondom het huis en de regen klettert soms tegen de ramen. Wij zitten lekker binnen. Lekker chill, zeggen ze hier.
Het leven heeft voor ons een beetje het gewone gangetje hernomen. Daar is niets vanzelfsprekends aan en we zijn er daarom dankbaar voor.
Vorige week mocht Janneke bij de orthodontist haar beugel weg laten halen en aan het einde van deze maand is dat ook bij Arieke het geval. Gelukkig maar, want dan zijn we daar ook weer vanaf. Eerlijk gezegd vrees ik dat de rust van korte duur is en dat Johan t.z.t. ook nog voor de bijl moet. En dat betekent weer elke paar weken voor een behandeling van een paar minuutjes naar Hellevoetsluis. Maar het resultaat vergoed veel.
Het is een vrij drukke tijd op dit moment. Ik probeer zoveel als kan aan de studie te werken en dat lukt gelukkig vrij aardig, maar er komen ook telkens andere dingen tussendoor die ook echt moeten gebeuren. Daarbij ook nog die onregelmatige schooltijden. Dan zucht je wel eens. Maar al met al ben ik niet ontevreden.
Volgende week woensdag is het weer dankdag. Voor veel mensen, waaronder ook wij zijn, is dat een moeilijke dag. Ik denk dat het belangrijk is dan ook te kijken naar de goede dingen die je mag hebben. Wie alleen maar let op wat is geweest, maakt het - hoe begrijpelijk dat ook is - voor zichzelf erg moeilijk. Maar, ik zeg er meteen bij dat zulke dingen de ene keer beter gaan dan de andere.
Momenteel zijn we ook bezig een grafmonument uit te zoeken. Dat vind ik erg lastig, maar geleidelijk begint er toch wel een idee te rijpen. In elk geval hanteer ik  als leidraad: haastige spoed is zelden goed.
Martin

Herfstvakantie

Het is herfstvakantie. Eindelijk even rust voor iedereen. Iedereen? Nee, helaas Janneke heeft deze week gewoon college in Leiden. Erg sneu voor haar. Maar toch is er ook iets positiefs van haar te zeggen, want vanmiddag heeft ze de theorie van het rijexamen behaald. Daar zijn we uiteraard heel blij mee.

En als ik het toch over rijlessen heb, kan ik meteen melden dat Arieke deze week ook de eerste keer is wezen lessen. Ze heeft er jaren voor gespaard en is nu in een keer bijna blut, maar als ze het haalt, heeft ze ook wat. Zelf vind ik het wel handig, want momenteel ben ik hier in huis de enige met een rijbewijs op zak en er kan altijd iets gebeuren waarbij het handig zou zijn als een van de kinderen kon rijden.

Maar goed, voorlopig hebben we eerst de herfstvakantie. Een mooi moment om eens even op adem te komen en dat proberen we dan ook maar. Arieke en Wouke gaan nog bij oma in Ederveen logeren  en Johan blijft op Stellendam bij mij. Later in de week komt Janneke ook nog thuis. Zij moet zich voorbereiden op haar tentamens en heeft dus geen tijd voor logeerpartijen.

Martin

Grevelingen

Vanmiddag zijn we even naar de Grevelingen geweest.

N.b. Klik op de foto's om ze te vergroten.

Foutje

Gisteren stond er een bericht van Google+ op de blog. Google+ is een soort alternatief voor Facebook als ik het goed heb begrepen, maar ik gebruik dat niet. De plaatsing is dus per ongeluk gebeurd en daarom inmiddels weer verwijderd.

Buiten is het herfstachtig aan het worden. Lekker om dan binnen te zitten. Maar ja, de plicht roept en de school verwacht toch dat ze vandaag weer present zijn. Dat werd dus de bus. Fietsen naar Middelharnis is na de herfstvakantie voorbij en dat zal bij de kids wel in de smaak vallen.
Janneke is thuis. In Leiden wordt het Leids ontzet gevierd en dat betekent een paar dagen vrij. Gezellie, zeggen ze dan. Maar niet erg productief.

Zelf ga ik binnenkort catechisatie geven op Stellendam. Ik heb er zin in. Het betekent wel dat een deel van ons kroost onder mijn gehoor komt te zitten, wat wel wat gesputter opleverde. Inmiddels hebben ze zich er echter mee verzoend.

Martin

Zaterdag

Toen Anja nog leefde hadden we zeer regelmatig wat te schrijven. Nu is dat stukken minder. En toch wil je hier soms weer wat plaatsen. Op de een of andere manier heb ik namelijk niet het gevoel dat die periode van haar ziekzijn en overlijden is afgesloten.

Dat heeft er zeker ook mee te maken dat we nog steeds geen grafmonument hebben uitgezocht. De laatste tijd zijn we op verschillende begraafplaatsen wezen kijken om een indruk te krijgen wat er allemaal kan op dit gebied. En eigenlijk zijn we nog niet iets tegen gekomen, waarvan we zeiden: dat is het. Komt tijd, komt raad, denk ik maar.

Op school gaat het met de kinderen wel goed. Ze hebben het daar prima naar hun zin en dat is uiteraard fijn. De dagen worden korter en daarom is het fietsen naar Middelharnis binnenkort afgelopen. Zelf heb ik er altijd een wat dubbel gevoel bij. De afstand van 15 km vind ik eigenlijk net iets te groot. Vooral als ze 's middags naar huis komen met tegenwind kracht 4 of 5 is dat best stevig doortrappen. En als het 's morgens dan ook nog donker is als ze moeten gaan, vind ik het maar niks. Lastig is het ook altijd als ze niemand hebben om mee te fietsen. Wij wilden nooit dat ze alleen door de polder naar huis komen. Soms komen ze onderweg rare gasten tegen en ik heb geen behoefte aan narigheid. Aan de andere kant is het wel een heel mooie rit en bovendien erg gezond.

Deze week was er de miljoenenota. In het dagboekje van ds. Jac. van Dijk, dat wij dit jaar lezen, stond een meditatie over dit onderwerp. Hij schreef over de staatsschuld van toen, die best hoog was, maar vergeleken met nu was het toch maar betrekkelijk. Volgens van Dijk lagen de meeste mensen er niet wakker van. De vrouwen en meisjes hadden meer oog voor de kleding van de koningin en de prinsessen dan voor dat bedrag van een paar duizend gulden per persoon. Hij  trok wel de lijn door naar onze schuld voor God. En als die 'miljoenennota' aan de orde moet komen.... En of we daar last van hebben?
En toen zijn tekst uit Jesaja 1: "Komt dan, en laat ons samen rechten, zegt de HEERE; al waren uw zonden als scharlaken, zij zullen wit worden als sneeuw, al waren zij rood als karmozijn, zij zullen worden als witte wol." Mooi.
Martin

Pannekoeken of pannenkoeken?

Ik kom nog maar eens op deze kwestie terug. In het pannekoekenhuis in Zuidland werd dit gespeld zonder tussen-n, maar ik had er toch aarzelingen bij en daarom heb ik maar eens rondgeneusd op de website van het Genootschap Onze Taal. Daar las ik dat het Groene Boekje pannenkoek voorschrijft, maar volgens het Witte Boekje zou pannekoek ook wel mogen. De tussen-n proef je in Zuidland uiteraard niet, maar is dus wel een van de officiële ingrediënten van dit woord.

Verder heb ik niet veel te melden. Gelukkig maar, want meestal betekende dat in de achterliggende drie jaren niet veel goeds. Momenteel bezinnen wij ons op een grafmonument, maar daar zijn we nog niet uit. Erg lastig.
Martin

Pannekoeken

Is het pannekoeken of pannenkoeken? Pannekoeken dus. Hoe ik dat weet? Wel, vanavond hebben we die dingen in Zuidland gegeten. Vandaag wilden we iets doen ter afsluiting van de vakantie. Van alles passeerde de revue: het Ominversum, Corpus, Schiphol, Chinees eten, idem Grieks, enz. Uiteindelijk werd het dus iets heel erg Hollands. Het was heel fijn en gezellig om er samen zo nog even tussenuit te zijn.
Volgende week begint de school weer. Johan, Wouke en Arieke op de PM als resp. brugsmurf, derde klasser en eindexamenkandidaat. Janneke staat in Leiden de ontgroening bij Panoplia (=grieks voor wapenrusting) te wachten.
Inmiddels heb ik de schoolagenda van de PM onder ogen gehad. Deze is voor de eerste klassen van de school. Hij ziet er leuk uit. Op de bladzijden van het boekje kom je heel veel leerlingen tegen die gefotografeerd zijn op open dagen e.d. Maar er zijn ook pagina's met ouders. Ondergetekende heeft er ook een plekje in gevonden. Mijn lot is dat ik in die week zal worden ondergekliederd met een snor. Of met een baard. Of met horens op mijn hoofd. Of met flaporen. Of... Ja, eigenlijk alles wat pubers maar kunnen bedenken als ze zich zitten te vervelen. Ik draag het maar gelaten.
Morgen mag ik weer voorgaan in de dienst van het Woord. De reis voert mij eerst naar Kerkwijk, daarna naar Ottoland en 's avonds wordt ik verwacht in Ooltgensplaat (de Plaete). Het is een voorrecht om dit te mogen doen.
Uiteindelijk is dat het toch waar we het van moeten en mogen hebben. Het Woord Gods staat in eeuwigheid.
Martin

Weer op Stellendam

We zijn alweer een dag of wat terug op Stellendam. De achterliggende weken waren voor ons en onze familie erg zwaar. Eerst was daar het overlijden van Anja, toen het ongeluk van onze neef (om wie nog steeds zorgen zijn) en vervolgens het overlijden van opa Bouwheer. We zijn heel wat dagen in Ederveen geweest. Om een beetje op adem te komen zijn we ook nog een midweek naar Luxemburg geweest. Dat was wel confronterend, want de vorige keer dat we daar waren was Anja er nog bij. Ze was dan ook voortdurend in gedachten. Maar aan de andere kant leek het mij voor ons allen wel goed om toch even de gedachten te kunnen verzetten na alles wat er was geweest.
Al met al heeft dat er voor gezorgd dat ik de laatste tijd er niet aan toe kon komen om een bericht op de blog te schrijven.
We hopen nu in wat rustiger vaarwater terecht te komen en de draad van het 'normale' leven weer op te pakken. Inmiddels zijn we bezig om voorbereidingen te treffen voor het nieuwe schooljaar van de kinderen. Janneke gaat doordeweeks naar Leiden en slaapt dan in Katwijk. De andere drie zitten allemaal in Middelharnis op de Prins Maurits. Johan begint in de eerste, Wouke zit in de derde en Arieke hoopt dit jaar examen af te leggen. Alledrie Havo.
Zelf ben ik van plan om de komende maanden toch weer de studie op te pakken en eindelijk af te ronden.
Het begint er op te lijken dat de langstudeerdersboete van tafel gaat. Dat zou ik eigenlijk wel prettig vinden.
Hoe ga ik verder met deze blog? Dat weet ik nog niet precies. Ik ben wel van plan om er mee te stoppen, maar dat moment is nu nog niet voor mij aangebroken.
Martin

Anja's vader

Eergisteren is Anja's vader overleden. Ik denk met dankbaarheid terug aan zijn zorg (en ook aan die van mijn schoonmoeder) voor ons in de tijd dat Anja ziek was, maar ook aan de vele gesprekken die ik met hem heb gevoerd over kerkelijke en godsdienstige zaken. Behalve een schoonvader was hij voor mij ook een broeder!
Martin

Triest

In mijn vorige bericht maakte ik melding van het ongeval van onze neef, die sinds die tijd op de IC van het UMC in Utrecht verblijft. Donderdagavond moesten we plotseling weer naar Ederveen, omdat Anja's vader een heel zwaar hartinfarct heeft gekregen. Sinds die tijd ligt ook hij op de IC in Ede in zeer kritieke toestand.
Klaagliederen 3.

Vakantie

Een week is voorbij gegaan sinds mijn vorige bericht. We hebben vakantie en doen het rustig aan. Na de moeilijke tijd die we achter de rug hebben, geeft dit gelegenheid om even op adem te komen. De zondag over waren we in Ederveen. Ik moest preken in Elst en Andelst. Bovendien waren opa en oma Bouwheer 47 jaar getrouwd en daarom organiseerden zij zaterdag een BBQ. Dat was gezellig, al voelt iedereen op zo'n dag de lege plaats.
De rust was echter maar kort. Maandagmorgen is de zoon van Anja's oudste broer op zijn werk - hij had een vakantiebaantje - door het dak van een schuur gevallen. Hij viel van een hoogte van ca. 6 meter op een betonnen vloer en ligt nu ernstig gewond in het UMC te Utrecht. Het gebed is tot de God des levens dat de jongen mag leven en herstellen.
Martin

Na de zondag

Hoe gaat het met ons? Het is een vraag die ik regelmatig krijg. Het antwoord is dat het eigenlijk vrij goed gaat. We hebben allemaal ons verdriet om het overlijden van Anja en natuurlijk is ze geen moment uit onze gedachten. En, zoals ik al eerder schreef, heel vaak zou je iets met haar willen delen. Anderen die dit hebben meegemaakt zullen dat zeker herkennen. Maar naast dit verdriet om het gemis van haar is er nog steeds de dankbaarheid voor de manier waarop ze is gestorven en het feit dat we mogen geloven dat ze boven alle lijden is uitgetild. Er ligt eigenlijk een soort van wonderlijke rust en zelfs vreugde over ons heen. Het zal ongetwijfeld ook nog wel eens anders worden, maar op dit moment mogen we ons bijzonder getroost weten. Anja's God en Vader wil Zijn zorg ook over ons uitstrekken. Zij mocht geloven dat Hij dat doen zou en dat blijkt ook.
Inmiddels heb ik de meest urgente dingen, die na een overlijden altijd moeten worden gedaan, geregeld. Dan valt er ook weer iets van je af.
Met Johans arm gaat het weer aardig goed. Vrijdag zijn we nog een keer naar de dokter geweest, omdat we toch de indruk hadden dat er misschien een breuk in de elleboog zat, maar op de foto was die niet te zien. Gelukkig is het vandaag met zijn pijn een heel stuk minder.
Gisteren moest ik driemaal preken. Dat was best veel, vooral omdat de kinderen dan alleen thuis zijn. Maar 's avonds zijn ze met mij mee geweest naar de Unizaal in Katwijk. Dat was heel fijn. Onderweg hebben we in de auto een broodje gegeten. Na de dienst is daar altijd gelegenheid om onder het genot van een kom koffie of een glas fris nog wat na te praten en mensen te ontmoeten. Overal heeft men eigen gewoonten, maar dit kan ik altijd wel waarderen. Het was dan ook al niet zo heel vroeg meer toen we uit Katwijk naar huis vertrokken. Het meeleven en de betrokkenheid doen je dan enorm goed. Trouwens, dat was op de andere preekplaatsen van die dag, Moerkapelle en Barendrecht, net zo. En het mooiste is dan uiteraard als het Woord Gods ons bindt. Als dat open mag gaan, vallen alle andere dingen weg en mogen we eindigen in Gods lof. Al met al kijk ik terug op een wel wat drukke, maar ook heel fijne zondag.
Martin

Onder de Vijgenboom 20 juni 2012

Inmiddels heb ik op mijn verzoek om exemplaren van Onder de Vijgenboom van 27 juni 2012 voldoende exemplaren binnengekregen voor de familie. daarvoor heel hartelijk bedankt. Ik kwam er echter achter dat we van de week daarvoor, dus van 20 juni, er maar een hebben. Als er mensen zijn die deze nog hebben liggen en aan ons zouden willen afstaan, dan zou ik u bijzonder dankbaar zijn. We willen hem desnoods ook best even komen halen.
Martin

Afscheid Het Kompas

Vandaag was het Johans laatste dagje op de basisschool. Helaas, viel hij vanmorgen uit het klimrek. Dat gaf zoveel pijn dat ik vanmiddag met hem eerst naar de huisarts ben geweest en daarna in Dirksland foto's heb laten maken. Gelukkig niets gebroken of gescheurd. Dan zou hij een groot deel van de zomervakantie met gips hebben moeten lopen. Een kneuzing is ook geen lolletje, maar daarmee kun je wel onder de douche of in een zwembad komen.
Vanavond was de afscheidsavond op school. Voor ons is het de laatste die van de basisschool afkomt. Dat geeft een beetje een weemoedig gevoel, maar anderzijds vind je het voor je kind ook leuk dat hij er heel veel zin in heeft om naar de Prins Maurits te gaan. In elk geval: Kompas, bedankt voor al die jaren met onze kinderen!
Martin

Het leven gaat verder

Een kort verslagje van deze week. Arieke heeft een aantal toetsen ingehaald, die ze vorige week uiteraard niet kon maken. De eerste resultaten van ons doorzettertje zijn prachtig.
Wouke is ook weer beter. Eergisteren is ze met de school wezen kanoën op de Lesse in de Belgische Ardennen. Sindsdien loopt ze te klagen over spierpijn en zegt ze overal verbrand te zijn door de zon. Maar, zeggen wij, het was slechts 22 km kanoën, er komt dus ook een "ietsie kunsten" bij.
Janneke heeft gewerkt en vroeg zich inmiddels af of ze het makelaarsvak niet leuker zou vinden dan een studie psychologie.  Dat laatste staat nog steeds bovenaan, maar wel wankelend. Donderdagavond kreeg ze ook nog haar felbegeerde VWO-diploma uitgereikt. Oma en opa Bouwheer waren er ook voor naar Middelharnis gekomen. Janneke's Pa was er blij mee en toen zijn dochter ook nog eens een prijs kreeg voor haar Profielwerkstuk was hij ook nog wel wat extra trots op haar.
Johan tenslotte is mee geweest met het schoolkamp naar Burgh Haamstede.  Hij heeft het er enorm naar zijn zin gehad. De eerste nacht had hij helemaal niet geslapen, volgens eigen zeggen. De tweede nacht drieëneenhalf uur. Desondanks heeft hij alles weten te volbrengen, maar gisteravond zat hij wel te knikkebollen op de bank.
Zelf ben ik deze week o.a. bezig geweest met afhandelen van allerlei zaken die altijd moeten gebeuren na het overlijden van mensen. Dat is eigenlijk best lastig, maar ik probeer er maar niet teveel bij na te denken en dan lukt het wel.
Uiteraard gaan onze gedachten voortdurend richting Anja. Telkens zijn er van die momenten dat het door je heen schiet: wat zal ze dat leuk vinden..., maar vervolgens realiseer je je dat hier geen sprake meer van kan zijn.
Deze week heb ik eindelijk ook tijd gevonden om alle rouwkaarten door te nemen. Dat waren er heel veel. En het was bijzonder ontroerend. Van familie, dichterbij, of ook wat verder weg. Zoveel mensen die wij kennen van ons dorp en ons eiland. Ook van vroeger, bijv. van plekken waar Anja eerder heeft gewerkt. Maar ook kaarten uit Westzaan, waar we twee jaar hebben gewoond. En ook heel veel uit gemeenten van de kerk. Van sommige gemeenten moet haast iedereen  een kaart hebben gestuurd. En wat er dan soms bij is geschreven.... Gedachten vermenigvuldigen zich, herinneringen komen boven. Het stemt tot grote dankbaarheid dat velen met ons meeleven.
Veel mensen komen ook nog terug op de indrukwekkende rouwdienst. De wijze waarop Anja is gestorven en het rijke getuigenis dat zij daar bij heeft mogen geven is voor ons troostrijk. En misschien ook nog wel voor anderen tot zegen.
Anja was degene die heel eenvoudig zich door genade heeft mogen overgeven aan genade en daar genoeg aan had. "Moede kom ik, arm en naakt tot de God die zaligmaakt." Kortom, het gaat dan niet om haar, maar om de God van haar. Haar Zaligmaker. En ons moet het daar ook om maar gaan.
Martin

P.s. Deze week verschenen in ons kerkblad Onder de Vijgenboom nog een paar mooie stukjes naar aanleiding van de begrafenis van Anja. Als een aantal mensen hun exemplaar van dat blad - als zij dat niet meer nodig hebben - bij ons door de brievenbus zouden willen duwen, zouden wij u zeer erkentelijk zijn. Ik zou ze dan door kunnen geven aan familie.

Rouwdienst

Ik zou nog terugkomen op de rouwdienst. Gelukkig was er plaats genoeg in de kerk; we waren eerder bang dat we niet alle mensen een plek zouden kunnen geven. Ik/wij zag(en) er enorm tegenop. Het is ook heel moeilijk om samen met je kinderen hun moeder en mijn vrouw de kerk binnen te brengen.  Als je dan samen tussen de rijen door loopt, gaat er heel wat door je heen. En toch viel daarna alles van me af. Het was een rijke dienst waarin een machtig getuigenis mocht klinken. En het was precies zo geweest als ds. Oorschot zei. We treuren, maar niet als degenen die geen hoop hebben. Onze bede is dat anderen hierdoor ook mogen worden ingewonnen. Na de rouwdienst gingen we naar de begraafplaats. Samen met Anja's vader droegen we Anja naar haar laatste rustplaats. We hadden tevoren afgesproken allemaal een handje aarde in het graf te werpen om daarmee te laten zien dat we haar begraven. De Bijbel spreekt over zaaien in de aarde. Het zaad valt in de aarde opdat het vrucht draagt. Eens zal zij worden opgewekt, haar Heere tegemoet. Het apostolicum belijdt: "ik geloof de wederopstanding des vlezes en het eeuwige leven." Ondanks het verdriet en het gemis, kijken we er toch ook met vreugde en dankbaarheid op terug. Na terugkomst in de kerk en  de nabegrafenis van oud. Kuiper was er gelegenheid tot condoleren. Het stemt dankbaar dat er zovelen om ons heen staan.


Gisteren zijn we uit de kerk nog een keer naar de begraafplaats geweest. Na de vele regen van de ochtend was het inmiddels mooi weer geworden.  Wat een rust heerst er dan. Het stemt tot dankbaarheid.


Vandaag begon het "gewone" leven weer. Althans, wat is nu nog gewoon? Wouke is ziek. Ze is grieperig en moest thuisblijven. Arieke had vandaag vrij, maar gaat morgen toetsen inhalen die ze vorige week niet heeft kunnen maken. Johan vond het fijn weer naar school te gaan en Janneke is gaan werken in Middelharnis. Johan zou vandaag beslissen of hij later deze week meegaat met het schoolkamp. Hij was zo blij dat hij weer naar school kon dat hij eind van de ochtend in de klas aankondigde toch mee te zullen gaan. Ik vind het wel lastig, maar het is voor hem wellicht het beste om dit toch te proberen. En als het onverhoopt niet meer lukt met hem, heb ik hem snel uit Burgh Haamstede naar huis gehaald. Janneke krijgt donderdag haar diploma. En Wouke zou ook nog met school gaan kanoën in de Ardennen, maar door haar ziek-zijn is dat nog onzeker. Zelf moet ik deze week nog verschillende dingen i.v.m Anja's overlijden afhandelen. Daarnaast moet hier in huis de boel op orde worden gebracht. En last but not least hoop ik een preek voor zondag te mogen maken. Dat vraagt afhankelijkheid.
Martin

Onwerkelijk

Het zijn wat onwerkelijke dagen. Je valt eigenlijk in een gat. De vermoeidheid slaat toe na alles wat we de laatste dagen hebben meegemaakt. En ineens is er rust. Ineens hoeven we nergens meer heen. We praten samen. Vanmiddag hebben we een strandwandeling gemaakt bij Ouddorp. Samen hebben we ondanks alles toch goede dagen. Even maken we zo nog een pas op de plaats voor we volgende week het gewone leven weer oppakken.
En die nieuwe week begint morgen in de kerk. Daar zien we naar uit.
Martin

Vandaag

Vandaag is Bernhard jarig. Janneke's vriend wordt 18. En samen vieren we dat. Niet op de manier, zoals we dat altijd deden, maar er aan voorbij gaan kan en mag ook niet.

Bernhard van harte gefeliciteerd! Gods zegen voor het nieuwe levensjaar, samen met Janneke.

Martin

Omhoog

Fiere vlam van weleer

Al langer flakkerend

Een klein gloeiend pitje

Zo klein, nauwelijks te zien

Doofde haast ongemerkt

Een kringeltje steeg op naar omhoog

Naar omhoog

(Martin Diepeveen)

Misverstand

Vandaag was het voor ons een moeilijke en ook mooie dag. Ik kom er later nog op terug. Ik wil echter heel graag een ding hier even kwijt. In het stuk dat ik ds. Oorschot heb gegeven en waarvan hij een gedeelte heeft voorgelezen maakte ik melding van preken die m.i. onder de maat waren. Dit zou misverstand kunnen oproepen, alsof ik daar onze vorige predikant mee op het oog had. 
Daarom dit: onze broeder en vriend ds. W.M. van der Linden, die zo vaak Anja thuis of in het ziekenhuis heeft bezocht, bedoelde ik daar zeker niet mee. 
Het ging om een gastvoorganger in de periode dat onze eigen dominee het even wat rustiger aan moest doen. En over die prediker van elders zeg ik er maar meteen bij dat niemand volmaakt is. Hij niet. En ikzelf dus ook niet. Ik heb ook wel eens preken waarvan ik later denk: "nee." Het was wel spijtig voor Anja, want zij keek uit naar de Woordbediening en werd teleurgesteld.
Martin

Dankwoord

Hieronder de tekst van het dankwoord zoals ik dat vanmiddag ongeveer heb uitgesproken aan het graf van onze lieve Anja.

Een dankwoord. Dat wordt geen lijstje met namen die ik nalopen en een voor een noemen zal.

Als ik terugdenk aan drie jaren ziek-zijn komt er een lange rij ziekenhuizen langs, artsen en verpleegkundigen. Vooral Rotterdam en Nijmegen, maar ook Dirksland en Maastricht. Ook de mensen in de Calando en last but not least onze huisarts en de huisartsenpost. Mensen die hebben gevochten voor Anja’s leven, of het uiterste hebben gedaan om haar lijden te verlichten. Vele namen.

Ook anderen. Mensen die biddend om ons heen stonden en staan. Mensen die ons de helpende hand boden. Met het eten, met de strijk. Mensen die een taart brachten, of boodschappen, of een envelop door de deur duwden, omdat zieke tijden ook dure tijden zijn. Mensen die voor ons baden. Moet ik de namen noemen van hen die in het pastoraat een luisterend oor hebben geboden en een woord uit het Woord mochten spreken, tot zelfs nu bij de begrafenis toe? Ik kan en moet heel veel opnoemen, waar we ons vaak beschaamd bij hebben gevoeld. Wat een liefde. Mag ik het zo zeggen, liefde, waarin wij ook hebben gevoeld een band die boven het aardse uitgaat. Wij zijn u intens dankbaar voor alles. Onuitsprekelijk. Namen noemen, er is geen beginnen aan, eigenlijk.

Behalve een Naam. Een Naam die onder de hemel gegeven is tot zaligheid. Door wie wij behouden moeten worden. Een Naam die Anja heeft leren kennen. Jezus. Hij zei ooit: dit gebod geef ik u dat gij elkander liefhebt, zoals ook Ik u liefgehad heb. Dat zou dan het mooiste zijn als wij elkaar mogen liefhebben vanuit Zijn liefde. Zijn liefde waarmee Hij zich voor verloren zondaren heeft overgegeven in de dood.

Dan word het: bedankt in Christus.

Condoleren

Gisteren was er gelegenheid tot condoleren. Wat bijzonder om te bemerken dat zoveel mensen in deze moeilijke tijden om ons heen willen staan en samen met ons verdrietig zijn. Velen uit Stellendam. Ook kinderen van school. Dapper hoor! Dat zou onze Anja, jullie juf, zo fijn hebben gevonden. Vooral voor hen hebben we de kist maar dicht gelaten met een mooie foto en haar Bijbeltje erbij. Er waren ook mensen die er soms een heel lange reis voor over hebben gehad. Mensen met wie je graag een poosje had doorgesproken, omdat we elkaar lange tijd niet hadden gezien. Op zo'n avond ontbreekt daarvoor de tijd.  Helaas, helaas. Maar het gaf ons reden tot dankbaarheid. Het was ... ik heb er geen woorden voor.
Vandaag is de begrafenis. Daar schrijf ik later nog wel over.
Martin

Rouwkaart 2

Helaas zijn er bij het maken van de rouwkaart enkele storende fouten ingeslopen. We hebben nog geprobeerd om de eerste zending bij PostNL terug te halen, maar dat bleek niet meer mogelijk. Sommigen hebben dus een kaart ontvangen waarin Anja als mijn echtgenoot staat genoteerd en Janneke's vriend Benhard heet in plaats van Bernhard. Het is heel jammer, maar waar gewerkt wordt, worden nu eenmaal fouten gemaakt.

Voor wie de kaart zou willen bewaren en liever een foutloos exemplaar heeft, zal er bij het condoleren nog wel een aantal goede kaarten liggen. Zolang de voorraad strekt. In elk geval heb ik op de Blog hieronder de juiste versie geplaatst.
Martin

Rouwkaart

(klik op de afbeelding)

Anja overleden (update)

Het was emotioneel om vanmorgen samen naar de kerk te gaan, maar ook goed. Mooie preek gehoord.

Het condoleren is op woensdagmiddag van 15:30 tot 16:30 en 's avonds van 19:00 tot 20:30.

Anja overleden

Vanmorgen  is Anja overleden. Ik werd gebeld door een van de verpleegkundigen van Calando dat ze het niet vertrouwde met Anja en dat het misschien beter was als ik even kwam kijken. Toen ik aankwam zag ik wat ze bedoelde. Anja wilde dat ik bij haar bleef. Iemand van Stellendam was zo vriendelijk om de kinderen naar Dirksland te brengen. Een ander haalde Janneke op uit de bibliotheek in Middelharnis en zodoende waren we er allemaal bij. Ze was wel helder, maar kon moeilijk meer praten. Ik vroeg haar of ze bang was, maar dat was ze niet. En of ze wist waar ze heen ging. Ja. Dat ligt heel vast voor je hè? Ja. We hebben samen nog gebeden. En zo is ze om 11:40 overleden. We mogen geloven dat ze een goede ruil heeft gedaan. Haar overlijden is voor ons ontzettend erg. Maar anderzijds kun je er jaloers op zijn als je zo'n sterfbed mag hebben. In Christus ontslapen.

Vanavond wordt Anja nog thuis gebracht.

De begrafenis is afgesproken voor donderdagmiddag 21 juni om 13:30 vanuit de Bethelkerk te Stellendam. Woensdag is er condoleren, maar de tijdstippen daarvan kan ik nog niet doorgeven.
Nog een verzoek heb ik ook. Wij hebben een tamelijk grote familie die van ver moet komen. Om die reden hebben we verder liever geen bezoek aan huis. Bovendien bewaren we dan ook nog een beetje de rust binnen ons gezin. U zult dat ongetwijfeld kunnen begrijpen.
Martin

Geslaagd

Janneke heeft haar VWO-diploma gehaald. Geweldig! Wat zijn wij blij.

Wisselend

Het is heel wisselend hoe het met Anja gaat. Er zijn dagen achter elkaar dat ze grote moeite heeft om niet voortdurend weg te suffen. Een gesprek wordt dan moeilijk. Maar andere keren is ze best helder. Gisteren ging het bijvoorbeeld weer best aardig en konden we fijn contact hebben. En dan ben je al weer dankbaar met de kleine dingen van de dag. Ze heeft gelukkig weinig pijn, hoewel aan veel dingen wel is te merken dat de ziekte zich doorzet.
Voor haar en vervolgens ook voor ons is het een bijzondere rust dat ze vertrouwen mag hebben in haar Heiland. Iedereen zal begrijpen dat dit ene dag meer is dan de andere en dat er ook wel eens moeilijke ogenblikken zijn, maar wat uiteindelijk overblijft is wat de Heere tegen haar heeft gezegd. En dan geldt toch: "Hij laat niet varen de werken van Zijn handen." Het zijn dingen die worden geschonken en die je daarom ook niet zomaar even kunt pakken. Dan sta je keer op keer verwonderd dat ze toch weer de rust krijgt en mag getuigen van haar hoop. Zoals ik al eens eerder schreef, ze ligt te wachten tot ze wordt thuis gehaald. En dan gaat het eigenlijk dus helemaal niet slecht, maar juist goed, zoals deze week nog terecht werd gezegd.
Wij, die er als gezin om heen staan, voelen de pijn van het naderende afscheid. Dat is moeilijk en zwaar. En toch is er blijdschap en dankbaarheid.
Vandaag is het de dag dat Janneke de uitslag van haar examen krijgt. Heel spannend. Als we om drie uur vanmiddag geen bezoek van haar mentor hebben gehad is ze geslaagd. Wel fijn trouwens dat op de Prins Maurits de mentoren dit persoonlijk komen zeggen en het niet afhandelen via een telefoontje, zoals op sommige scholen ook wel gebeurt.
Martin